Skírnir] Goðorð forn og ný. 69 Þess er hvergi getið, hvar Guðmundur son Eyjólfs halta eða niðjar hans hafi búið, fyr en þeir séra Jón í Holti og Guðmundur dýri koma til sögunnar, en í Ljós- vetningasögu fáum vér allskýra bendingu umi þetta.23 Laust eftir miðja 11. öld var látin fara fram í Laufási járnburður til úrskurðar í deilumáli á milli Eyjólfs halta °S Ljósvetninga, „enn sá prestur hét Ketill, er gerði skýrsluna, er kallaður var Möðruvellinga-prestur". Það öiá nú auðsætt vera, að Laufás er valinn til athafnarinn- ar sökum þess, að þar var prestssetur, en viðurnefni klerksins ber því gleggst vitni, að hann hafi verið í þjón- ustu Möðruvellings, þó ekki Eyjólfs halta, sem var aðili ^álsins og búsettur í annari sveit. I sögu Guðmundar dýra er skýrt frá því, að Þórður Þórarinsson hálfbróðir hans hafí búið í Laufási. Hann var kallaður Laufæsingur og mun því vera þar upprunninn. Verður að ætla, að hann nafi alizt upp hjá móður sinni og stjúpföður, Þorvaldi auðga, sonarsyni Guðmundar Eyjólfssonar. Þegar þess n,ú ennfremur er gætt, að goðorð gekk í ættinni, má telja *neira en líklegt, að hér sé fundið „Laufæsingagoðorð" Nj'áluhöfundar. Um uppruna Melmannagoðorðs tala heimildirnar yrara máli. Vér vitum, að hin fornu goðorð í Húna- nsþingi voru: Langdælagoðorð, sem gekk í ætt Ævars etilssonar, Vatnsdælagoðorð, er niðjar Ingimundar hins ™a áttu, og loks ættargoðorð afkomenda Auðunnar skókuls — Víðdælagoðorðið.24 1 byrjun 11. aldar virðast nafa farið með goðorð þessi: Húnröður Vefröðarson Æv- arssonar á Móbergi, Þorkell krafla að Hofi í Vatnsdal og orvaldur Ásgeirsson á Ásgeirsá, sem kominn var í bein- an karllegg frá Auðunni skökli. Öld síðar er svo að sjá, sem Æverlingurinn Hafliði Másson, sonarsonur Húnröð- ar á Móbergi, eigi öll þessi goðorð. Hann bjó þá á Breiða- wsstað í Vesturhópi og rekumst vér síðar á allmarga af Jum hans þar og í nærsveitunum, sem áður höfðu lotið yfrrráðum Viðdælagoða. I vestanverðu Húnaþingi hefir auðsjáanlega verið
Beinir tenglar