Skírnir

						Skírnir]                           Goðorð forn og ný.                                      79

tók við því Haraldur sonur hans, er síðan bjó í Odda.

Knúður af Þórði kakala varð hann árið 1249 ásamt Fil-

ippusi á Hvoli bróður sínum að sigla á konungsfund og

»gáfu þeir þá upp goðorðin í vald Hákonar konungs".48

Ber setning þessi því traust vitni, að þeir hafi átt sitt goð-

orðið hvor og verður þá auðsætt, að goðorð Filippusar

hefir verið goðorð það, sem áður hafði átt Flosi prestur

Bjarnason, tengdafaðir hans.

Að sömu niðurstöðu komumst vér og, þegar rakinn er

ferill goðorða þeirra bræðra Orms Breiðbælings og Páls

biskups. Hið sama ár, sem Sæmundarsynir fóru á kon-

ungsfund, sigldi og Ormur goðorðsmaður Bjarnarson á

Breiðabólsstað í Fljótshlíð. Hafði Þórður kakali flæmt

nann burt úr héraðinu. Er því varla efamál, að hann hafi

tarið utan í sömu erindagjörðum sem Sæmundarsynir,

pott þess sé ekki beinlínis getið. Ormur átti Dalverjagoð-

orð og hafði hlotið það í arf eftir Björn föður sinn, son

¦Þorvaldar í Hruna. Björn hafði átt Hallveigu, dóttur

Orms Breiðbælings, og tekið við Dalverjagoðorði eftir

víg hans 1218. Fluttist Björn því til Breiðabólsstaðar.4!>

Þá bjó að ættleifð sinni, Skarði, Loftur sonur Páls

D1skups. Hann var goðorðsmaður. Þótti Lofti það „þungt,

að Haukdælir hæfist þar til ríkis fyrir austan ár". Urðu

nu brátt ýfingar og málaferli milli hans og Bjarnar, sem

leiddu til þess, að Loftur hafði liðsöfnuð uppi og felldi

Björn í orustu á Breiðabólsstað árið 1221.

Afleiðing þessa atburðar varð öll önnur fyrir Loft en

vænzt hafði verið. Á sáttafundinum út af vígsmálinu urðu

Pær málalyktir, að Þorvaldur í Hruna „skyldi hafa sjálf-

dæmi, en menn allir lífs grið og lima. Loftur skyldi und-

an í fyrstu goðorð sitt og staðfestu og lengur en 3 vetur

utan að vera. En Þorvaldur skoraði það á mót, að Loftur

skyldi þegar ganga á vald þeirra", og svo varð að vera,

sem Þorvaldur vildi.50

Frásögn þessi verður vart skilin á annan veg en að

^orvaldur hafi kúgað goðorðið af Lofti, enda kom Loft-

Ur aldrei eftir þetta í Rangárþing til langdvalar. Hann