Skírnir

						92                          Alexander Sergejevitsj Púsjkín.                 [Skírnir

götur og torg víða og gert stórskemmdir — kvæðið lýsir

manni, sem verður geðveikur og heldur, að „koparriddar-

inn", líkneski Péturs, sé að elta sig.

Árin 1826—1832 starfaði Púsjkín mikið, lauk við

ýms rit þau, sem hann hafði byrjað á, meðan hann dvaldi

á Suður-Rússlandi, og bætti nýjum við. Hvert snilldar-

verkið rak annað. „Sígaunarnir" komu út 1827, „Eugen

Onegin" smám saman í köflum 1825—1832, „Boris Godu-

nov" 1831. Árið 1829 fékk hann leyfi til að ferðast með

her Rússa til Kákasus og Armeníu — Paskevitsj var þá að

berjast þar við Tyrki — og Púsjkín var viðstaddur ásamt

Rajevski hershöfðingja, fornvini sínum, er Rússar unnu

höfuðborg Armeníu, Erzerum. Um þá ferð skrifaði Púsj-

kín skemmtilega bók, „Ferðin til Erzerum".

IV.

Árið 1828 kynntist Púsjkín í Moskva ungri stúlku að

nafni Natalía Nikolajevna Gontsjarova. Hún var allra

kvenna fríðust, og Púsjkín felldi hug til hennar. Hann

bað hennar, en móður hennar þótti hann ekki nógu rík-

ur, og var honum því í fyrstunni vísað frá. Hann tók sér

það nærri og fór þá í stríðið gegn Tyrkjum, eins og sagt

er frá að ofan. En er hann kom heim, endurnýjaði hann

bónorðið, og nú var honum tekið. Fáðir hans lét honum

eftir meiri hlutann af stóreign, er hann átti, að nafni Bol-

dino í Nisjni-Novgorod-fylki. Fluttist Púsjkín þangað

1830 og giftist svo nokkru síðar (18. febr. 1831) í Moskva.

Var hann næstu árin oftast annað hvort í Boldino eða í

St. Pétursborg, og var nú aftur tekinn í embættismanna-

tölu í utanríkisráðaneytinu. 1833 ferðaðist hann um

Austur-Rússland til að kynna sér betur héruð þau, sem

uppreisn Púgatsjevs hafði farið fram í. Eru bréf hans til

konu hans frá þessari ferð nafntoguð.

Því miður kom brátt fram, að Natalía Nikolajevna

var kona, sem ekki átti við Púsjkín. Hann unni henni

hugástum, en rólegt og starfsamt heimilislíf, helzt úti í

sveit, var nú orðið það, sem Púsjkín mest af öllu þráði.