100 Alexander Sergejevitsj Púsjkín. [Skírnir hamast kring og hestinn fælir, hrindir nið'r í opna gjá; þar rís einn sem varða á vegi — veit ég hún er engin til — sem lítinn neista einn ég eygi, aftur hann hvarf í myrkurs byl". Skýin þjóta, skýin fléttast, skyggja á tunglið, myrk og grimm, snjóhríðin mér þykir þéttast, þungt er loftið, nóttin dimm. Örmagna — sveimið ekkert gagnar! Eitthvað sjá hestarnir —, standa. — Hvað? — Bjallan allt í einu þagnar. — Úlfur? Trjábolur? Hver veit það? Hríðin reiðist, hríðin grætur, — hestar gætnir fnæsa hér, eitthvað þar frammi illa lætur, í augu' er glóa í myrkri sér. Hestar aftur áfram vaða — ómar bjallan: gling—gling—gling! — sé ég vofu-hópa hraða yfir hvíta sléttu allt í kring. Vofur ótal ógurlega ætla í tunglskinsglætu á leik, drífa úr auðnum alla vega eins og haustblöð, þétt og bleik. En sá fjöldi! — Hvílík hrelling hljómar frá þeim! — Hvað ætla þær sér? Er verið að gifta galdrakerling? Greftra þær ættarfylgju hér? Skýin þjóta, skýin fléttast, skyggja á tunglið, myrk og grimm, snjóhríðin mér þykir þéttast,
Beinir tenglar