Skírnir] Alexander Sergejevitsj Púsjkín. 101 þungt er loftið, nóttin dimm. Vofur þjóta, sveimur af sveimi sendist upp, lengra en augað nær, óhljóð og kvein úr huliðsheimi hjartað nísta, skelft það slær. 2. TIL A. P. KERN (Anna Petrovruu Kern). Ég man það undra augnablikið, er óþekkt mér þú birtist þar, sem óðfleyg draumsjón, óðar horfin, sem andi hreinnar fegurðar. 1 örvæntandi andans kvölum, í óróans og starfsins glaum rödd þína blíða ég heyrði oft hljóma, þinn hreina svip ég leit í draum. Og árin liðu. 1 lífsins hríðum sái ljúfi draumur mér hvarf úr sýn, mér gleymdist röddin gullinhreina, mér gleymdist himnesk fegurð þín. Mín æfi leið í útlegð dimmri, í afkima og kyrrð mig bar, án guðstrúar, án andagiftar, án ástar, lífs og tára ég var. En sál mín átti að endurvakna,. og aftur mér þú birtist þar, sem óðfleyg draumsjón, óðar horfin, sem andi hreinnar fegurðar. Og aftur barðist hjartað hrifið, í huga blómgast mér af því guðstrú og andagiftin aftur og ást og líf og tár á ný.
Beinir tenglar