Skírnir

						Skírnir]                             Dæmdur maður.                                      107

Nei, en ferðirnar tóku nú aftur talsverðan tíma,

einkanlega að vetrarlagi.

Hætt var nú við, en svona klúðri fylgdu vitaskuld

æfinlega hraknirigar og margs konar stúss, hjá slíku var

«kki hægt að komast.

Átta mánuðir. — Þegar við krakkarnir höfðum gert

okkur þá eilífð nokkurn veginn ljósa, var sem okkur gæfi

sýn inn í blóðugustu mannleg bágindi. Fram af því dróg-

um við okkur fram í göngin og sum okkar gátu þá ekki

tára bundizt.

Meðan stúlkurriar voru að mjólka kýrnar og mann-

fátt var í baðstofunni, kom húsfreyjan þangað inn og

gaf sig á tal við þennan einmanalega næturgest. Hún var

orðlagt valkvendi og eins og nærri má geta, forðaðist b;m

því að koma nálægt einkamálum hans, dvaldi aðallega við

lærdóma reynslunnar og fallvaltleika lífsins, — en með

góðri greind og aðdáanlegri orðlipurð hlóð hún smám

saman eins konar virkisgarð úr huggunarríkum ritningar-

greinum bæði kring um farinn veg komumarins og alla

hans ólifuðu æfidaga.

Maðurinn svaraði að vísu fáu einu og þó þægilega

og samsinnandi því litlu sem var, enda kunni hann aug-

sýnilega að meta þýðlegt viðmót húsfreyjunnar og henn-

&r mjúku, nærfærnu hönd.

En ekki bjö hann þó lengi að þeirri andlegu' aðhjúkr-

un, því að þegar stúlkurnar komu inn að afloknum mjölt-

um og líða tók að háttatímanum, þá gengu þær á röðina

með fram rúmstokkum í baðstofunni og læstu vandlega

öllum sínum kistlum, sem venjulega voru annars látnir

standa opnir. Stúlkurnar voru að öðru leyti misjafnlega

skapi farnar. En svo typpilsinna var þó ein þeirra, að vel

hefði augnaráð hennar eða hreyfingar einar samari mátt

verka eins og kattarklór á veikt eða viðkvæmt hörund.

Og svo virtist sem þessi bágstaddi, fjarkomni maður ætti

að svo stöddu engan að í víðri veröld annan en tóbaks-

kyllirinn sinn. —

Já, það var ekki laust við, að svona klandri fylgdu