Skírnir

						Skírnir]                    Grímur Thomsen og Byron.                             133

hversu vonir vorar um lífshamingju — mark vort og mið

¦— eiga langt í land að rætast.

I lokakafla ritsins (bls. 232—238) dregur Grímur

saman niðurstöður sínar. Fjallar þáttur þessi meðal ann-

ars um áhrif Byrons á seinni tíðar skáld í Frakklandi og

á Þýzkalandi; en þar gætti áhrifa hans mest, þegar um-

rætt rit var samið. Auk þess færist Grímur í fang, að geta

í þær eyður, hvert verða muni framtíðar-hlutskipti Byrons

°g rita hansj og reyndist hann að ýmsu leyti næsta get-

spakur. Hann benti t. d. á það, að Don /íwm-kviðan, snjalla

°g gáskafulla, myndi víða fara og að margir myndu líkja

eftir henni; enda kom það á daginn. Ýmsir urðu til að

yrkja þjóðfélagslegar ádeilur í anda Don Juans, svo sem

danska skáldið Paludan-Miiller með Adam Homo. Önnur

rit Byrons hafa einnig, eins og Grímur gat til, orðið síð-

ari skáldunl fyrirmynd og hvatning.

Auk þess sem rit Gríms um Byron er, eins og að

framan greinir, mjög merkilegt frá bókmenntasögulegu

sJonarmiði, hefir þ'aðeinnigsjálfstættbókmenntalegtgildi.

¦Það er háfræðimannlega samið, efninu vel niður skipað,

nakvæmt og áreiðanlegt, þegar til greina er tekið, að það

Var ritað fyrir fullum 90 árum, og Byron-rannsóknir hafa

y^tanlega síðan aukizt stórum skrefum, og f jöldi nýrra og

°missandi heimilda fyrir hendi, sem eigi varð náð til á

dögum Gríms. Ritaskrá hans ber því eigi að síður vitni, að

nann hefir, eins og vikið var að, bæði kynnt sér allar að-

alheiniildir, sem þá voru fáanlegar, og mörg minni háttar

rit. Hann hefir auðsjáanlega gert sér allt far um, að tæma

Vlðfangsefni sitt, að grafa þar til kjarnans og sýna Byron

1 sem sönnustu ljósi. Hann fylgir ekki heimildarmönnum

sinum í blindni; hiklaust gagnrýnir hann rit þeirra, og

nefir margt við þau að athuga. Hann kvartar réttilega um

skort á glöggri og öfgalausri lýsingu á Byron, og sér-

staklega um vöntun á sögulegri túlkun á ævi skáldsins og

nstgáfu, því að enginn af ævisögriturum hans fram til

Þess tíma hafi látið sér skiljast til fuUs hið nána sam-

oand skáldsins við samtíð hans. Úr þessum ágalla fyrir-