Skírnir

						Skírnir]                    Grímur Thomsen og Byron.                             137

var yndi mitt, þá hló mér hjarta kátt;

og ef mér ofbauð hrönn, sem hrundi hátt,

var hræðslan gaman samt" ...

Nú var það næsta eðlilegt um íslending eins og Grím,

sem vanur var heillandi sævarsýn frá æsku, að hann elsk-

aði hafið og væri snortinn af töfrum þess. Hitt er þó hreint

ekki ólíklegt, að sú kennd hafi eflzt í brjósti hans við

lestur kvæða Byrons. Það eitt er víst, að stælingin „Sjó-

wannavísur", eftir byronskri fyrirmynd, er hið fyrsta

kvæði Gríms þar sem hann gerir hafið að yrkisefni.

Kvæði hans „Ólund" er hábyronskt að hugsun og anda;

hér eru tilfærð fyrsta og síðasta erindi þess:

„Háum helzt und öldum,

hafs á botni köldum,

vi.l eg lúin leggja bein,

á hálu hvílast þangi

í hörðum sjávargangi,

undir höfði unnarstein.

Og þó enginn gráti

yfir mínu láti,

hvorki sveinn né svanni neinn,

mun yfir mér þó dynja

mar, og þungan stynja

dökkur, bylgjubarinn steinn".8)

Hér kemur fram bæði sársauki og lífsleiði af hálfu

skaldsins. Hann er maður kornungur, ekki hálfþrítugur;

Þrátt fyrir það hefir lífið þegar valdið homum slíkum

vonbrigðum, að hann er saddur ævidaga. Hann er gamall

°rðinn um aldur fram. 1 kvæði þesu lýsir sér því greini-

lega bölsýni Byrons og lífsleiði, það horf við lífinu, sem

Vaíi verður í æskukvæðum hans, er undirstraumurinn í

°hum ritum hans, og nær hámarki sínu í Childe Harold,

einkum, III. 0g IV. kviðu. Umrætt kvæði Gríms er þó eigi