Skírnir

						138                             Grímur Thomsen og Byron.                    [Skírnir

stæling á neinu sérstöku kvæSi Byrons; lífshorfið er hið

sama og hugsunarferillinn — megnt þunglyndi ólgar í

ljóðlínunum. Til samanburðar má nefna orð Byrons í

kvæðinu „I would I were a careless child" (Ó, að eg væri

áhyggjulaust barn):

„Fain would I flee the hunts of men —

I seek to shun not hate mankind;

My breast requires the sullen glen,

Whose gloom may suit a darkened mind".

„Feginn vildi eg flýja mannabyggðir —

eg forðast mannanna börn, hata þau eigi;

sál mín þráir dökkbrýnt gljúfrið;

rökkur þess hæfir gleðisnauðu skapi".

Lýsing hans á Childe Harold, í raun og veru sjálfs-

lýsing, er í sama anda; hann undi sér ekki í híbýlum

manna; fylltist þar óþreyju, þreytu og skaphörku; flýði

því á náðir einverunnar, og leitaði sér athvarfs við barm

náttúrunnar, í fangi hafs og hrikatinda.

Sama undiraldan er í fleiri kvæðum Gríms frá árun-

um 1844—1846. Má þar tilnefna kvæðið „Haustvísa", sem

fyrst var prentað í Nýjum Félagsritum 1845, og er þess

vegna frá því ári eða eldra:

„Lengir nóttu, lúta höfðum blóm,

laufið titrar fölt á háum reinum,

vindur hvíslar ömurlegum óm

illri fregn að kvíðnum skógargreinum,

greinar segja fugli' og fuglinn þagnar.

I brjósti mannsins haustar einnig að,

upp af hrelldu hjarta gleðin flýgur,

en vetrarmjöll í daggardropa stað

á dökkan lokk og mjúkan þögul hnígur,

og æskublómin öll af kinnum deyja".

Bölsýnið og þunglyndið byronska eru hér aftur auðsæ.

Skáldið harmar hverfleik lífsins; vetur setur að hjarta