Skírnir

						Skírnir]                    Grímur Thomsen og Byron.                             139

hans, þó langt sé enn til ellidaga. Ekki hálfþrítugt ung-

mennið, með lífið framundan, talar líkt og væri það

beygður öldungur, sem kominn er á grafarbarminn. Og

sami lífsleiðinn, sem hér kemur fram hjá Grími, einkenn-

ir ýms kvæði Byrons frá æskuárum hans. Hann segir í

kvæðinu „And wilt thou weep when I am low" (Og þú

vilt genginn gráta mig):

„011 von mín þvarr og þung og sein

í þreyttu brjósti æðin slær,

og að mér loksins látnum ein

við leiði mitt þú grætur, mær!"9)

Og að meiru eða minna leyti er lífshorfið hið sama

í öllum ritum hans. I einu af síðustu kvæðum hans, „On

the Day I complete my Thirty-sixth Year" (þegar eg verð

Þrjátíu og sex ára) ber jafnvel enn meir á lífsleiðanum.

Hann líkir æfi sinni við skrælnað laufið; hjartasárin- og

harmurinn er hið eina, sem hann hefir úr býtum borið.

Bölsýnisins og þunglyndisins gætir mest í þeim kvæð-

um Gríms, sem orkt voru kringum 1845; þeirra verður þó

vart í einu kvæða hans, „Karlanöldur", sem ort var 1860,

en hann var þá aðeins fertugur að aldri. Hann kvartar

Um> að hann standi einn uppi á „lífsins eyri", að fleiri

°g fleiri „feigðarbylgjur" gnauði um sig, og að lífsfjörið

se dofnað. Tveim árum síðar, í kvæðinu „Á fæðingardag

minn 15. maí 1862", talar hann um sjálfan sig sem „karl

lrm gamla", og harmar sárt, að harpa hans sé þögnuð.

Minnir það á ofannefnt kvæði Byrons, sem hann orti hálf-

fertugur. Þó ber að geta þess, að í kvæðislok kemur fram

hjá Grími framtíðartrú og bjartsýni, sem ekki vottar fyr-

lr í áminnstu kvæði Byrons:-------„undirstrauminn betra

lífs eg heyri"; enda var það kvæði Gríms ort löngu eftir

pann tíma, sem hann var ákveðnast undir áhrifum hins

«nska merkisskálds.

Kvæði Gríms „Heift" er að mínum dómi ort undir

áhrifum frá kvæði Byrons „Darkness" (Myrkur):