Skírnir

						174                 Hvað varð að bana Þiðranda Hallssyni?        [Skírnir

gæta meðfæddrar líkamshreysti yfirleitt. Um Þiðranda er

sagt, að menn „dáðust mjök að honum ok lofuðu atgervi

hans". —

Eftir því hefir og verið tekið, að mikill munur er á

hvort rafmagn hittir menn að óvöru eða ekki. Eru tilfærð

dæmi þess, að dauðsföll hafi komið fyrir af völdum lág-

spennu undir 300 volt, 110 volt og jafnvel 60 volt, ef raf-

magnið hefir hitt menn óviðbúna. — Það er alkunna um

raflagningamenn, að þeir geta, sér að skaðlausu, snert

rafþráð með sterkum straum, þegar sú snerting er fram-

in af ásettu ráði og með einbeitni, en beðið bráðan bana

af sama straumi, ef hann snertir þá að óvöru.

Um Þiðranda segir, að dísirnar „sóttu að honum, en

hann varðist drengilega". Verður varla dregið í efa, að

hann hafi verið vígreifur í þeirri vörn, og að hann hafi

ráðizt gegn dísunum fyllilega í þeim huga að duga sem

bezt. Hjá jafnhraustum manni og Þiðrandi var virðist því

mega gera ráð fyrir, að viljaorka viðnámsins (nisus resi-

stentiae) hafi verið sterk og staðgóð, og að rafmagns-

áhrifanna hafi því ekki gætt sem annars mundi, en að

hann hafi þó bugazt að lokum og lagzt fyrir, sbr. „þeir

fundu Þiðranda liggja særðan". — Hvað sárin snertir, eru

tæpast nokkur líkindi til að þau hafi verið banvæn, sízt

hafi svo farið, sem hér er gizkað á. „Á þeim, sem verða

fyrir reiðarslagi, sjást oft einkennilegar, ljósrauðar rákir

á húðinni, hríslulagaðar, sem hverfa eftir fáa daga.-------

— Brunasár koma einnig fyrir, misjafnlega djúp". Slík

sár eru oft lengi að gróa (sárbarmarnir brenndir).

Á öðrum stað segir: „Menn hafa oft lifnað úr dái

eftir   rafmagnsslys,   stundum  hjálparlaust,   stundum   er

beitt hefir verið andardráttartilraunum.------------Sumir

sjúklingar, sem orðið hafa fyrir rafstraum og fallið í dá,

ranka seint við sér og eru oft eins og utan við sig nokkra

daga á eftir; aðrir kvarta um þreytu og höfuðverk og

eiga bágt með að ganga, o. s. frv., þótt þeim batni síðar.

Einltum ber á ofan töldum einkennum á þeim, sem orðið

hafa fyrir eldingu, og liggja þeir jafnvel stundum í dái