Skírnir

						6                                         Sigurður  Nordal                               Skírnir

þekkir ekki undir eins mót Einars Benediktssonar á

hverju kvæði hans, hverju erindi, oft á einni Ijóðlínu,

— þennan tiginborna svip, lotninguna fyrir tungunni,

listinni, tilverunni? Hann byrjaði skáldferil sinn hálf-

þrítugur með kvæðum, sem voru fullþroska að stíl,

hrynjandi og listarbrag. Þ.egar við lesum ljóðmæli hans,

finnst okkur þau vera tómt einvalalið. Þessi hirð er eins

og Hálfsrekkar, sem Grímur lýsir:

Jnnsta halnum Hrólfs í garði

Hálfs var yzti rekkur jafn.

Einar hefir varla ort svo stöku né tækifæriskvæði, að

hann setji þeim ekki mark hins mikla skáldskapar. Verk

hans bera ekki einungis vott um stórfelldar gáfur. Að

vísu eru slíkar gáfur fágætar. Hitt er samt enn fágæt-

ara, að menn beini hæfileikum sínum að nógu bröttum

leiðum, þori að færast sannarleg stórvirki í fang, séu

svo vandlátir, að ekkert sé þeim fullkosta nema hið full-

komna. En svo djarfur og göfuglátur í senn var Einar í

list sinni. Það var konungsmerki hans, — gullhjálmur-

inn, sem skáldmenn íslands í framtíðinni geta ekki misst

sjónar á.

II.

Þess ,er enginn kostur að gera neina heildarlýsingu

skáldsins og verka hans í svo stuttu máli. Mig langar

ekki heldur til þess að halda hér lofræðu, sem sé svo al-

menns efnis, að hún komi hvergi nærri neinu því, sem

enn má telja almenningi meira og minna óljóst og tor-

ráðið um manninn og ljóðin. Því vil eg fremur takmarka

umræðuefnið, tengja þessi fáu orð við eitt kvæði. Það

er hóti viðráðanlegra, og þá er meiri von um, að áheyr-

endur standi ekki alveg tómhentir eftir. Eg vel mér að

umtalsefni kvæðið Dettifoss. Þess er rétt að geta, að eg

tel það hvorki meðal allra mestu kvæða skáldsins né

þeirra vandskýrðustu. En það geymir samt út af fyrir sig

mikilvæg drög til lýsingar Einars Benediktssonar. Um