Skírnir

						10                                       Sigurður Nordal                               Skírnir

unarafls. Og enn meira máli skipti það, að hann gat

aldrei f engið sig til þess að f órna allri hugsun sinni, beztu

hugsun sinni, fyrir athafnalífið. Hvar sem hann fór og

hvað sem hann sýslaði, heimtaði skáldið bróðurhlutann

af orku hans og athygli. Hann var skiptur:

Hálfan á mig hafsins alda,

hitt eg ber í ljóssins skaut.

Sigling hans gegnum brim og boða fésýslunnar hefði

orðið öruggari, ef hann hefði aðeins hugsað um peninga

og framkvæmdir. En í raun og veru var ríki þessa mikla

heimsmanns aldrei af þessum heimi. Og óvíða í verkum

hans kemur það berlegar fram en í kvæðinu um Detti-

foss, hvernig það andlega og veraldlega togast á um

hann.

III.

Þó að mönnum hafi orðið starsýnast á kaflann um

virkjun fossanna í þessu kvæði, er það undið saman af

f leiri þáttum. Það er að uppistöðu með óskipulegri kvæð-

um Einars Benediktssonar. Frammi fyrir hrikaleik hins

ótamda afls brýzt svo margt í huga skáldsins, vakna

svo breytileg veðrabrigði í honum, að hann hvarflar frá

einu til annars. En einmitt þess vegna kynnumst við hon-

um hér frá ýmsum hliðum. Hér eru glampar stórfelldr-

ar lýsingar á fossinum og auðninni kringum hann. En

það eru ekki nema fáir drættir. Einar hefði getað ort

heilt kvæði, sem hefði orðið ógleymanleg lýsing fossins,

því að ekkert íslenzkt skáld hefir getað málað slíkar

myndir með orðum einum sem hann. Þá kemur fram í

kvæðinu lotning hans fyrir þessu stórveldi náttúrunnar,

sem orkar á hugann, eflir mannleg hjörtu, styrkir veik-

an vilja, hreinsar sorgina, gerir hið hégómlega, heimsku-

lega, venjubundna að hismi. Og honum finnst sem ham-

farir fossins séu fórn, sem hverfi aftur til uppsprettu

alls máttar,

sem bergrödd, er sig hrópar heim,