18 Sigurður Nordal Skírnir hitti fyrir menn, sem fannst fátt um glamrið. Því að hina fyrirleit hann mest af öllum, sem létu glepjast til aðdáunar af glæsimennsku hans eða hlustuðu á hann með fjálgleik í þeirri villutrú, að þessi málskrafsmikli trúður væri sami maður og skáldið Einar Benediktsson. En voru þá engin tengsl milli þessara tveggja per- sóna? Eitt er víst: fyrir loddarann voru engar inngöngu- dyr opnar að musteri skáldsins. Einar misbeitti aldrei list sinni né hafði hana í fíflskaparmálum. En skáldið gat horft úr turni sínum á sinn glataða bróður, ekki til þess að aga hann né reisa hann við, heldur til þess að þjást með honum, taka á sig ábyrgðina á þessu skip- brotslífi". Það var nokkurs konar friðþægingarathöfn. Því væri ekki heldur rétt að neita, að skáldið hafi stund- um gert vart við sig í hversdagslífi Einars. Mitt í gambri hans og gaspri gat brugðið svo undarlega við, að annar- leg rödd hljómaði eins og stakur strengur". Þá kveink- aði hann sér við ruddaskap, sem hann sjálfur hafði tek- ið þátt í, hryllti við sinni eigin grímu, gat allt í einu orð- ið barnslega næmur, fíngerður og hreinskilinn. Og þó að sjálfstæði skáldsins gagnvart heimsmanninum væri furðulegt, vissi Einar það manna bezt sjálfur, að sam- búðin milli þeirra var leikur að eldi og hann hefði get- að orðið ,enn meira skáld, ef allt líferni hans hefði verið í sama anda og listin. Enginn maður nær takmarki sínu í lífinu. Því meiri sem kraftarnir og hæfileikarnir eru, því hærra leitar hugurinn. Hann einn kemst á skeiðsenda. Verkin eru löngu kólfskoti á eftir. Frábærir menn eiga sér allt af hugsjónir, sem mætti þeirra eru um megn: Tvískipt er eðlið og hálfur manns hugi; til hæða, til dypis hann mæðist á flugi. Meðvitundin um þetta er rík í skáldskap Einars Bene- diktssonar. Þó að hann vissi, að hann hefði komizt langt áleiðis í samanburði við önnur skáld, duldist honum ekki, hvað á skorti af því, sem hann sjálfur vildi. Þetta