Skírnir

						Skírnir                            Einar Benediktsson                                     19

kemur fram í ýmiss konar myndum í kvæðum hans, eft-

ir því sem geðbrigðin brjótast í honum. 1 Gömlu lagi

ásakar hann sig fyrir að hafa ekki sniðið sér stakk eftir

vexti:

Því brauzt eg frá sókn þeirra vinnandi vega

á vonlausu klifin, um hrapandi fell?

Það hlóðst að mér allt eins og haf af trega,

sem holskefla sannleikinn yfir mig féll —

minn eyddi draumur, sem eilífð ei borgar,

minn óður einn skuggi fánýtrar sorgar.

Hann verður svo lítillátur að óska þess, að hann hefði

ort kvæði sín að alþýðu skapi og við alþýðu hæfi, en lýk-

ur þó kvæðinu með því að finnast hann vera haukur

meðal fiðrilda og flugna, flugþreyttur að vísu, en samt

haukur! Miklu sárari harmur er honum í huga, þegar

hann talar um sína æðstu köllun, sem var öllum skáld-

skap meiri, að öðlast þá guðsvitund, sem einungis hrein-

hjörtuðum er veitt:

Veiztu, það eitt, sem sá voldugi ann,

er veröld, sem hjartað býr sér til?

Þessi köllun var „lokkbjarta sveinsins vöggugjöf", pund-

ið, sem hann hafði ekki ávaxtað, þrátt fyrir alla sína

þrá til þess:

Sí5an kafa eg knattasund;

kalla i baen um týndan lund.

Færi heim af banabrautum

brot mín — fyrir vaxtað pund.

Sú tilfinning, sem hann lýsir í Gullskýi, að hann geti ekki

elskað alheimssálina, af því að hann gat ekki snortið

hana með huganum og hjarta haUs var það ofraun, var

hans þyngsti dómur. Hennar vegna reikaði hann um eins

°g gestur og útlagi:

Menn þagga svo oft sína innstu rödd.

Útlendir dvelja þeir hér á jörð.

Það er ekki einungis breyskleiki holdsins, sem þessu veld-

Ur- Sjálft mannvit hans verður honum að synd. 1 Draum-