Skírnir

						20                                       Sigurður Nordal                               Skírnir

spá ísrafels, einu af torveldustu og djúpsæjustu kvæð-

um Einars, nálgast hann grundvallaratriði kristilegrar

hugsunar: ,,Sælir eru fátækir í anda, því að þeirra er

himnaríki, sælir eru hreinhjartaðir, því að þeir munu

guð sjá". Loki, Lucifer, ljóshnýsni engillinn með forvitnu

augun, „sá andi, sem fjötrast við reynslu og rök", —

verður honum ímynd hins sálarseka.

En við getum líka skilið fjarlægðina milli takmarka

skáldsins og verka, ef við hverfum frá þessari innri bar-

áttu að búningi kvæðanna. Valdi Einars á tungunni hef-

ir að maklegleikum verið við brugðið, og mönnum hefir

orðið tíðvitnað í ummæli hans:

Eg skildi, að orð er á íslandi til

um allt, sem er hugsað á jörðu.

Hitt gleymist fremur, að það var sama skáldið, sem í

æsku sagði:

-------mitt ljóð er án máls —

og löngu síðar:

Hvert mannsbrjóst á einhvern innsta róm,

sem orð ekki fann að segja.

Honum var ekki einungis ljóst, að hann hafði ekki öðl-

azt þá reynslu, sem hann hungraði og þyrsti eftir, nema

í leiftrum og brotum. Hann fann líka til þess, að jafnvel

það, sem hann skynjaði, gat hann ,ekki sagt. Hugsunin

hrökk ekki til þess, orðin þaðan af síður. Lesendur kvæða

hans verða stundum að renna grun í það, sem fyrir hon-

um vakir, með sams konar hugboði og hann hafði sjálf-

an órað fyrir leyndardómunum. En þetta hugboð gat

honum fundizt svo óviðunandi, að takmörkin milli svefns

og vöku, jafnvel tilveru og tilveruleysis, þurrkuðust út:

Oss dreymir. Vér urðum aldrei til.

Það má segja, að sundurleitnin í fari Einars Bene-

diktssonar, sem eg hefi reynt að vekja hér athygli á í

fáum dráttum, skipti litlu í samanburði við afrek hans,