Skírnir

						22                                       Sig-urður Nordal                               Skírnir

sinn af sora og syndum. Þar dvaldi hann aleinn með sál

sinni sjálfri, frammi fyrir dýrð og stórmerkjum tilver-

unnar, hlustaði á hin heillandi og storkandi orð völu-

spárinnar: Vituð ér enn — eða hvat? Það verður að

miklu leyti eilíft einkamál skáldsins, hvað hann lifði

á þeim stundum, sem voru honum sjálfur veruleikinn, —

,eins og það var ráðgáta fyrir manna sjónum, hvernig

sá maður, sem þeir hittu „við skrum og við skál", hafði

getað varðveitt þennan heiða heim ofar skýjum og veðr-

um. En eg get ekki verið í vafa um, að hann hefir þá

fengið glampa af vitund og kennt unaðar, sem útvaldir

einir þekkja. Þessi mikli andi hefir verið máttugastur

í vanmætti sínum, er hann hafði varpað af sér öllum

heimsþótta og veraldarvizku. Og vald hans á tungunni

verður aðdáanlegast, þegar það er að þrjóta fyrir orð-

vana undrun barnsins og hann reynir að gera sig skiljan-

legan með táknum og líkingum. Það er engum of gott að

telja allt það í Hvömmum og öðrum kvæðum Einars

Benediktssonar, sem nær út yfir hversdagslegan sjón-

hring þeirra, óráðshjal, — að lifa s'ælir í þeirri vissu, að

takmörk mannsandans liggi nákvæmlega við þeirra eig-

in vallargarð, — og spá því, að slíkan skáldskap nenni

menn ekki að lesa í framtíðinni. En þegar eg hugsa um

það, að nú þegar lesa unglingar í skólum kvæði eftir

Einar, sem merkir menntamenn töldu skilningi sínum

algerlega ofvaxin fyrir 30 árum, er eg sannfærður um

hið gagnstæða. Komandi kynslóðir munu lesa verk hans

með sívaxandi alúð og árangri. Og einmitt þeim lesend-

um mun fjölga, sem reyna að njóta leiðsögu hans inn

í helgidóminn, þar sem þeir draga skó sína af fótum sér.

*

Hinn víðförli æfintýramaður dvelur nú á afskekktum,

íslenzkum sveitabæ, frammi fyrir hinum mikla útsæ.

Hann er horfinn veröldinni, og veröldin er horfin hon-

um. Þegar dauðinn vitjar hans, mun það verða sem í

draumi. Óttalaust og kvíðalaust mun hann ieggja út á