Quðfinna frá Hömrum Rokkhljóð Spunarokksins kliður fer ljóði um okkar lönd, leikur þar á strengi hin bjarta iðjuhönd. Margoft spunninn þráður, úr mjallahvítri ull, mýkra getur hljómað en silfur eða gull. Kveður oft á húmkvöldum hjartans ís í bann hjólsins glaði þytur, er blævaróðinn kann. Löngum Islandsdætur hér gripu fegurst föng, fætur þeirra hrynjandi léðu starfsins söng. Stigu þær við rokkinn og rauluðu undir lag, rauluðu undir stefin úr hjartna sinna brag. Undu þær af snældunni hamingjunnar hnoð, hnökralausa þræði í örlaganna voð. Dýrt við skyldum meta það, er móðir okkar spann, muna töfradúkinn, er þreytt hún okkur vann. Fljúgðu, fljúgðu klæði um gullin gæfulönd gaf þér vængjasúginn hin trausta iðjuhönd. Ljóma á faldi rósir. Þitt rauða lífsins blóm roða hlaut, er þræðirnir spunnust inn í góm. Aldrei skapar lífið í dáðum flugsins föng, finnum við ei tóninn í starfsins gleðisöng. Stígum enn þá rokkinn og raulum undir lag, rísum skjótt af blundi um helgan vinnudag. Ljúft við árdagsglæður, unz miður morgunn skín, Maríuull við spinnum í sumardraumsins lín.
Beinir tenglar