Skírnir

						Skírnir                   Sannfræði  íslenzkra  þjóðsagna                           29

sögð er um Gunnar Eyfirðingapóst. Gunnar var Rafns-

son og bjó síðast á Bási í Hörgárdal og dó þar árið 1817,

69 ára að aldri.

I Þjóðsögum Jóns Árnasonar (II, 158) er svofelld sögn

um Gunnar, og er hún skráð af síra Benedikt Þórðarsyni

á Brjánslæk, en hann var ættaður úr Eyjafirði, sonur

Þórðar Pálssonar á Kjarna:

„Gunnar Eyfirðingapóstur var göngumaður svo léttur, að af-

liragð þótti; fór hann því allar vetrarferðir sínar gangandi og bar

töskuna. Einu sinni um vetrartíma var hann einn á ferð suður Tví-

•dægru. Veður var gott og gangfæri greiðlegt. Nálægt miðri heið-

inni sér Gunnar mann einn mikinn til hliðar við sig; stefnir hann

í veg fyrir Gunnar, og hittast þeir brátt. Sér Gunnar þegar, að það

muni útilegumaður vera, og stendur honum nokkur kali af honum.

Maðurinn læzt vilja fylgjast með Gunnari og snýr á leið með hon-

"um. Vill Gunnar, að hann gangi á undan sér, en það vill hinn ekki

og gekk á eftir Gunnari. Gunnar herðir þá gönguna, sem mest hann

má, og hinn á eftir. Fara þeir lengi þannig, að fjallabúinn fylgir

Gunnari, en nær honum þó ekki. Koma þeir loks að gili einu, er lá

þvert fyrir þeim. Þeim megin í gilinu, sem fjær þeim horfði, var

þar í hengjuskafl einn og harðfenni. Gunnar hikar ekki, og rennur

hann upp skaflinn' og kemst upp; snarar hann þar niður töskunni

°g bjó sig til varnar; var þar hið bezta vígi. Þegar fjallbúinn sér

viðbúnað og ætlun Gunnars, hættir hann við að hlaupa upp skafl-

inn og segir: „Ætið eruð þið eins fótfimir, Norðlingar". Sneri hann

á burt við svo búið. Þegar Gunnar sér það, tekur hann tösku sína,

heldur leiðar sinnar með ákafa og kemst suður fyrir heiðina til

byggða um kvöldið. Sagði hann svo frá, að ef hann hefði ekki hitt

hengjuna, þá mundi hann ekki hafa komizt undan".

Þessi sögn um Gunnar og útilegumann er einnig til í

verulega breyttri mynd, prentuð í þjóðsagnakveri Ólafs

Davíðssonar (Rvík 1895, bls. 129—131), eftir handriti

Þorsteins Þorsteinssonar frá Upsum í Svarfaðardal sam-

kvæmt almennri sögusögn í Eyjafirði. Eftir nokkur inn-

Sangsorð segir svo frá ferð Gunnars:

„Einu sinni gekk Gunnar suður fjöll, sem oftar, í björtu veðri.

Það var mikil fönn, svo (að) Gunnar gekk á þrúgum. Það gerði

nann ávallt, er fannfergi var, en bar þær þess á milli. Þegar fer

að líða á daginn, sér Gunnar mann koma slóðina á eftir sér, og þótti