Skívnir Sannfræði íslenzkra þjóðsagna 33 og landsdrottinn því hinn sami. Heimilisfólkið er sem hér segir: Árni Ólafsson hjáleigumaður, lasinn og veikur, 60 ára; Guðrún Jónsdóttir, hans kona, 70 ára; Asser Árna- son, hans sonur og hennar, 25 ára; Svanlaug Árnadóttir, þeirra dóttir, 27 ára. Þarna er þá líklega einnig fundin prestsdóttirin, sem Árni sótti suður á land, en ekki hefi eg lagt út í að kanna það mál, hverra manna Guðrún hefir verið, þótt það sé alls ekki óhugsandi, að það væri hægt, þegar nafn hennar og aldur er fundinn. Eftirtektarvert er nafnið á syni þeirra Árna. Asser er biblíunafn og afar fágætt hér á landi, og sama er raunar að segja um Svan- laugar nafnið; það má heita mjög sjaldgæft. Það gæti minnt á Svanhildi og Áslaugu í Völsunga sögu og Eddu- kvæðum og nöfnin bent til þess, að Árni hafi verið fróð- ur í biblíunní og fornum sögum, enda segir Ólafur í Purk- «y, að hann hafi verið „skýr maður og margfróður". Þess skal enn getið, að í ættartölubók Jóns Magnússonar, bróð- ur Árna Magnússonar, ritinni árið 1723 (Lbs. 2641, 4to, ols. 177), er Árni í Botni nefndur.1) Þar segir svo: „Síðar -átti Þórdís (Jónsdóttir frá Rauðkollsstöðum) Pétur Árna- son á Dunkurbakka (eg meina föðurbróður Árna í Botni); Peirra barn Jón Pétursson" o. s. frv. Þessi Jón Pétursson t»ýr á Dunkurbakka árið 1703, talinn 48 ára. Hafa þeir Arni í Botni og hann því verið bræðrasynir, og stendur það ágætlega heima við aldur Árna, samkvæmt því, sem íyrr er sagt. Eg kem þá að sögunni af ekkjunni á Álftanesinu. Hún er skráð um 1860 af síra Skúla Gíslasyni. Aðalefni sög- unnar er það, að ungur maður og ásjálegur úr Húnavatns- sýslu, að nafni Þorkell, réðst suður á Álftanes, stundaði Par sjóróðra á vetrum, en var í þjónustu danskra á sumr- um. Græddist honum fé, og var sagt, að hann hugsaði til kvonfangs þar, sem var ekkja ein á nesinu, skapmikil og sköruleg. En um þær mundir komst Þorkell í kærleika 1) A þennan stað hefir Jón Jóhannesson cand. mag. góðfúslega bent mér.
Beinir tenglar