Skírnir

						38                                        Guðni   Jónsson                                Skírnir

5) Tveimur samnefndum mönnum blandað saman eða

gerðir að einum manni. Svo segir í sögunni af Miklabæjar-

Sólveigu, að kona ein hafi verið fengin til að sofa hjá Sól-

veigu á næturnar, sem Guðlaug hét Björnsdóttir, systir

síra Snorra á Húsafelli. Nafn stúlkunnar er rétt, en hún

var ekki systir síra Snorra á Húsafelli, heldur síra Snorra

á Hjaltastöðum, sem einnig var Björnsson (sbr. Blanda

IV, 67). í sögunni um hjúin á Aðalbóli segir, að Sólveig

sú, er trúlofuð var Gunnlaugi Árnasyni, er óvættur varð

að bana árið 1749 og fyrr er minnzt á, hafi ekki unað þar

eystra eftir dauða Gunnlaugs; hafi hún flutzt að Hafra-

fellstungu í Axarfirði, gifzt þar síðan og átt ungan mann,

er Sigvaldi hét. Eru síðan talin upp fimm börn þeirra með

nöfnum. En þetta, sem segir um giftingu Sólveigar, hefir

skolazt mjög til. Sólveig var Þorkelsdóttir og var fædd um

1728; hún hefir því verið 21 árs að aldri, þegar Gunnlaug-

ur, unnusti hennar, dó. Hún giftist nokkurum árum síðar

Einari Jónssyni bónda á Eiríksstöðum í Jökuldal og dó

árið 1792. En dóttir Einars og Sólveigar, er Kristín hét,

giftist Sigvalda í Hafrafellstungu, og var hún fyrri kona

hans og móðii' barna þeirra, er þjóðsögurnar telja. Krist-

ín dó árið 1811, 41 árs að aldri, en Sigvaldi, maður henn-

ar, árið 1828. Eitt barna þeirra hét Sólveig eftir ömmu

sinni, og varð hún seinni kona síra Sigurðar Grímssonar,

prests á Helgastöðum. Þessi saga í þjóðsögunum er tekin

eftir sögnum í Eyjafirði um 1860. Sum af börnum Sig-

valda og Kristínar voru þá enn á lífi, og sýnir þessi rugl-

ingur, að ekki þarf langan tíma til þess að missagnir og

ranghermi komi upp, þegar sögur berast til f jarlægra hér-

aða, þar sem persónurnar, sem við sögu koma, eru lítt

kunnar eða eigi. Mjög svo greinilegt dæmi þess, að þjóð-

sagnir geri tvo menn að einum, er sagan um Eirík í Bót.

Sagan talar um einn mann með því nafni, Eirík Hallsson

í Bót í Hróarstungu og segir, að hann hafi síðast búið á

Eangá. Hér er í rauninni um tvo menn að ræða: Eirík

Magnússon í Bót, er var uppi á fyrra hluta 17. aldar, og

Eirík Hallsson á Rangá, er dó um 1715 og hefir verið