Skírnir

						Guðmundur Gíslason Hagalin

Bleikur

Ég lá vakandi í bakborðsrekkjurmi í káetunni á vél-

bátnum Sæljóninu. Ég teygði mig fram úr og leit á

klukkuna. Hún var að verða tvö. Ég hallaði mér út af

aftur og geispaði. Nei, ég gat víst ekki sofnað. Nú, þá

það. Ég var svo sem búinn að fá mér sæmilegan lúr. Ég

hafði gengið til rekkju klukkan fjögur um daginn og

hafði sofið vært og draumalaust til miðnættis — eða

vel það.

Ég var stýrimaður á Sæljóninu, sem lá nú með skip

á báðar hliðar við eitt bólverkið í Reykjavíkurhöfn. Við

höfðum komið inn með saltfisk snemma morguns, losað

bátinn, tekið vistir, salt og olíu og síðan ætlað út á veið-

ar á nýjan leik. En þá hafði hann allt í einu gengið í

austanstorm með frosti og byl. Skipsmennirnir höfðu

svo yfirleitt dubbað sig upp til landgöngu, og sjálfsagt

voru ýmsir þeirra enn í landi. Svo var t. d. um skipstjór-

ann, sem hafði farið suður í Hafnarfjörð að finna bróð-

ur sinn, sem þar var búsettur. En ég hafði ekki nennt

að hreyfa mig neitt úr bátnum, heldur hallað mér á

eyrað.

Ég snéri mér í rúminu og góndi á káetuhurðina. Æ,

heldur var það nú leiðinlegt að liggja svona vakandi.

Ég vissi ekki, hvaða ónáttúra þetta var. Var það nokkur

sjómaður, sem ekki gat sofið 12—18 tíma svo að segja

í einum dúr, þegar hann átti þess kost og ætlaði sér það!

Ef ekki hefði nú verið orðið kalt í káetunni, þá hefði ég

kannski skreiðzt fram úr og skrifað konunni nokkrar

línur . . . En það yrði sjálfsagt nægur tíminn til þess á

morgun. Hann mundi ekki hægja svo fljótlega.