Skírnir

						60                             Guðmundur Gíslason Hagalín                     Skíriiir

—  Og ég veit það ekki. Ég ætla að fara að svipast

um eftir honum Bleik. Og áður en varði, snaraðist Sím-

on á dyr.

TJtgerðarmaðurinn leitaði hann uppi aftur og aftur

næstu dagana, en Símon var alltaf drukkinn. Og hann

vildi ekki víkja einu einasta orði að útgerð eða skip-

stjórn. Loks gafst þá útgerðarmaðurinn upp.

Síðan þetta gerðist hafði Símon ávallt verið meira og

minna ölvaður, nema þegar hann var forfallaður vegna

peningaleysis. Hann hafði aldrei ráðið sig í fast skips-

rúm, en öðru hverju farið út í eina og eina veiðiför á

þessu eða hinu skipinu, þegar maður hafði fatlazt frá

vegna veikinda eða af öðrum orsökum. Oftast var Símon

einn við drykkju, ,en þó að hann af tilviljun lenti í mis-

jöfnum félagsskap, þá var hann æfinlega prúðmennsk-

an sjálf. Yrði einhverjum á að dangla til hans, en það

kom ekki fyrir aðra en þá, sem ekkert þekktu hann, þá

brá hann hausnum fyrir, og enginn hafði orðið þess var,

að Símon hefði svo mikið sem fengið svima af höggL

Vegna þessa hafði honum svo verið gefið nafnið kopar-

haus.

Fyrir kom það, þegar hann f ór út á skipi, að skipstjóri

sagði við hann:

—  Símon minn, hvar mundir þú nú hafa fleygt lóð-

unum?

Símon þagði alltaf um stund, en síðan svaraði hann

ávallt því sama til:

—  Þú tekur feil á mönnum, vinurinn. Það er ekki

Símon Pétur, sem þú ert að tala við, heldur Símon kopar-

haus.

. . . Og nú var Símon háseti á Sæljóninu, hafði verið

fenginn í staðinn fyrir einn hásetann, sem lá á Lands-

spítalanum eftir uppskurð . . . Símon var að.eins búinn

að vera með okkur eina veiðiför, en það var víst um

það, að hvorki þurfti að kvarta undan dagfarinu hans

né verkshættinum.

Þarna var svo Símon kominn um hánótt niður í káetu