Skírnir

						Skírnir                                        Bleikur                                              61

"til mín — með einhverja bölvaða drykkjudela í eftir-

dragi. Það vantaði nú ekki annað en að ég liði honum

svona háttalag . . . Og ég reis upp í, rekkjunni og opn-

aði munninn til þess að senda Símoni tóninn.

En . . . Símon stóð nú innan við káetudyrnar og horfði

fram í ganginn . . . Nú, hvað var þetta? Það var hreint

enginn frammi! Það sá ég greinilega, því að ljósið úr

káetunni lýsti alveg fram að stiga. Við einhvern eða ein-

hverja hafði Símon verið að tala — ja, verið að bjóða

þeim að koma inn . . . Og nú sagði hann:

— Svona, vinirnir, komið þið nú inn. Síðan lokaði

hann hurðinni. — Fáið ykkur sæti, vinirnir. Ojá, hún er

þröng, káetugreyið, en þó ekki svo mjög fyrir þrjá, og

þröngt mega sáttir sitja. O, það held ég.

Var hann syngjandi vitlaus, karlinn? Var hann nú

kominn með delluna? Það var kannski ekki vonum

fyrr! Hnú, en engum gerði hann svo sem neitt, svona

einn, og það var nógu gaman að heyra, hvað hann kynni

&ð finna upp á að segja!

Hann virtist ekki gefa mér minnsta gaum, þó að ég

sæti nú uppi í rekkjunni. Hann skimaði fram og aftur

um káetuna og mælti síðan:

•— Jæja, vinirnir. Fer ekki vel um þig þarna, Jónas

minn? Hallaðu þér upp í hornið, Þorsteinn, því að ég

ætla að tylla tortunni þarna hjá þér . . . Ha? Jú, það er

gott og blessað . . . Já, ég ætla rétt að leyfa mér að

bjóða ykkur svolítinn leka, fyrst þið hittið nú svona á,

a<5 ég skuli eiga það. Annars er ég ekki vanur því, að

vera að hella þesskonar í menn. Ég er vanastur því að

væta sjálfum mér á því. En gamlir leikbræður manns,

Ojá, vinirnir. Engum hefi ég víst trúað um dagana eins

°S ykkur . . . Ha? Óekkí. Simmi hefir nú ekki verið að

ílíka sínu — ekki fullur heldur . . . Langt er nú síðan

maður hefir sézt.

Hann tók þrjú staup upp úr vasa sínum, setti þau á

borðið, eitt bakborðsmegin og tvö á stjórnborða. Svo

ráði hann í flösku úr rassvasanum og hellti í staupin.