Skírnir

						Skírnir                                        Eleikur                                              63

Hann hló undarlega hvellt og nærri því óhugnanlega.

Svo sat hann enn um stund hlustandi. En allt í einu hló

hann hressilega:

—  Svo þú manst þetta enn þá, Jónas. Hvort ég man!

• . . En manstu nú, þegar þú kallaSir á mig fram í lækj-

argil, ósköp laumulegur, og dróst svo hvítan klump upp

úr vasanum?

—  Sérðu þetta! sagðirðu.

—  Hvar hefirðu fengið þetta? spurði ég.

—  Uss, uss! sagðir þú og skimaðir í kringum þig.

Þá runnu nú tvær grímurnar á mig, en það kom vatn

í munninn á mér, og þá var það búið. Þú brauzt þetta

svo í sundur og fékkst mér fullan helming, og svo bit-

um við báðir í. Þá var nú víst nokkuð skrítið augnaráðið

og svipurinn, þegar við litum hvor á annan. Sódi, beisk-

ur andskotans sódi! Þú lagðir ekki í það aftur að hnupla

hvítasykri frá henni ömmu þinni.

Nú skríkti Símon og strauk skeggið.

¦— Ha, jú, Steini . . . Ja, þá var nú lánið meira en

vitið. Þú hefðir getað steindrepið þig. Og hræddur er

ég um, að pabbi þinn hefði lagt að þér lúkurnar, ef hann

hefði vitað allt eins og það var . . . En þegar ég var að

sundríða rauðu merinni um hylinn og lenti í sogið frá

fossinum og allt fór á bólakaf! Ja, ekki veit ég, hvaða

guðslán var yfir mér . . . Nú, munið þið ekki, hvað varð

mér til lífs? Ég hafði bara fálmað fyrir mér í kafinu,

þegar ég hafði sveiflazt af baki, og svo orðið fyrir mér

taglið á hryssunni. Ég hékk í því, þegar mér skaut upp

°S ég vissi aftur af mér . . . Já, þvílíkt . . . Jú, það man

% vel.

Þögn. Svo með hægð:

—  Æjæja, vinirnir. Þeir ungu dagar! Nú erum við

að verða gamlir . . . En hvað er ég að segja? Þið eruð

svo sem enn þá undir lóð. Ekki aldeilis komnir á leið í

land!

Hann rykkti sér til og glennti upp augun:

—  Ha, heh, vinirnir, — eitthvað af mér! O, skylduð