Skírnir

						Skírnir                                 Bleikur                                      65

séð, hafði ég tekið eins og hvert annað, já, eins og töðu

á túni, eins og sauðkind eða stein í vegg . . . En starsýnt

varð mér á Guðlaugu, nítján ára unglingnum. Þessi

niýkt og hvíta og eins og manneskjan svifi áfram með

sól og tungl og ellefu stjörnur í augunum . . . Humm.

Það er fallegt í Múla á vorin: Fjallið gróið og jökull-

inn eins og guðsandlit yfir dalbotninum, túnið grænt og

slétt og sandurinn gulur og hvítur. Víkin eins og silfur

og f jörðurinn blár, svanir á víkinni og eyjar á firðinum.

Ilmur úr hlíðinni, drottinn minn dýri, dynur frá ánni og

gjálfur við sandinn . . . Og svo blóminn hennar Guðlaug-

ar mitt í þessu öllu saman eins og rauða í eggi. Mitt

unga blóð, mitt unga blóð, sem engu var vant!

Þögn um hríð. Svo hærra en áður:

¦— Jam, hvers vegna ég var skilinn eftir heima, þeg-

ar Þórarinn fór með hina í verið. Jú, ég hafði aldrei á

sjóinn komið, en landverkum var ég þaulvanur, uppal-

mn fram í Djúpadal. Og féð var margt hjá Þórarni og

ekki fyrir konur og börn að stússa við það frá því

snemma morguns og þangað til seint á kvöldin. Já, svo

var ég þá látinn verða eftir heima.

Hann spennti greipar:

-— Fleira kvenfólk, ungar stúlkur! Jú, satt er það.

En þetta voru eins og kræklóttar hríslur, kalnar í koll-

mn og f járbitnar. En h ú n . . . Það var ein reynihrísla

uPpi í hvolfinu nokkuð fyrir ofan bæinn, og þegar vind-

urinn stóð þannig, þá fann ég af henni ilminn niður und-

i*" tún. Svo fylgdi hann mér, þessi ilmur. Ég fann hann

^annski allt í einu, þegar ég var að stumra yfir lambá

uti í Fúlavogi, þar sem margra ára þarafýla var geymd

eins og keyta í keraldi.

Nú brosti Símon.

¦— Drekkið þið, vinirnir, sagði hann svo. — Nú, jæhja,

«ins og þið viljið, rétt eins og þið viljið. Ég fæ mér þá

agnarseytil.

Hann tæmdi eitt staupið, strauk síðan skeggið og hall-

a°"i undir flatt:

5