Skírnir

						Skírriir                                        Bleikur                                              69

Og ekki varð ég það frekar, þegar hún ruddi á borð

fyrir mig allskonar góðmeti — eins og ég væri einhver

hefðargestur.

Ég forðaðist hana ekki síður en áður, eftir að þetta

hafði gerzt. Ónei, vinirnir, nema frekar væri. Ekki skyldi

ég reynast sá aumingi, að nota mér það, sem ég vissi.

Hún móðir mín heitin átti það upp á mig, fannst mér,

að ég sýndi af mér einhvern manndóm, og Guðlaug átti

það sízt skilið, að ég r.eyndist henni ódrengur. Og gat

ég vænzt þess, að verða yfirleitt nokkuð að manni, ef ég

sýndi nú ekki af mér þá manndáð að standast þessa

fyrstu verulegu raun, sem lífið hafði látið mig komast

í? Ég trúi líka, vinirnir, að ég hafi á vissan máta fundið

mig útvalinn, fyrst með því, að fegursta konan, sem ég

hafði séð, skyldi festa ást á mér, og svo með hinu, að

sjálfsafneitunarraunin skyldi vera á mig lögð.

Svo leið og b.eið fram undir vertíðarlokin. Þá var það,

að ég gekk einn sunnudag inn að Langá að afloknum

húslestri. Ég settist þar í hvamm og horfði út á ána, sem

æddi þarna fram hjá, skolleit og mikilúðleg. Þið getið

nú aldeilis hugsað ykkur, vinirnir, hvað mér var ríkast

í huga. Já, ojá, — ég sá hana fyrir mér, skynjaði hana

alveg hjá mér. Mér fannst ég ekki þurfa nema rétta út

hendurnar, og ég fann, að ég var eldheitur í framan.

Skyndilega heyrði ég svo fótatak. Ég leit við. Og hún

— h ú n var þarna þá komin. Ég strauk mér yfir aug-

un og renndi niður munnvatni til þess að væta á mér

hálsinn. Jú, vinirnir, það var ekkert um að villast. Hún

stóð þarna, og ég spratt á fætur og skimaði. Það voru

klettar á þrjá vegu, aðeins mjó grasræma á árbakkan-

u*n neðan við hvamminn, og einmitt þar stóð hún. Hún

sagði:

—  Hvað er þetta, Símon minn? Hvað er að sjá?

Hvernig ertu yfirleitt í seinni tíð?

—  Ekkert, ekkert, svaraði ég út í hött — eins og bein-

asni, og það voru skrælþurrar á mér kverkarnar . . . Þar

var nú reynslustundin komin!  Hvað ætlaði ég nú að