Skírnir

						70                             Guðmundur Gíslason Hagalín                     Skírnir

gera? Nú var að vera maður eða vera það ekki . . . Ef ég

. . . ef ég . . . þá var allt búið ... þá varð ekki snúið aftur.

Hún hló einkennilega, já, hún hló óeðlilega. Ég heyrði

það, ég heyrði það. Og nu leit ég á hana. Hún opnaði

munninn . . . Nú, kæmi það, sem ekki mátti koma — og

hvað þá?

—  Sí-mon . . .

Ég nötraði og skalf og skotraði augunum örsnart til

klettanna, en síðan út á ána. Svo tók ég undir mig stökk

og þeyttist út í strenginn. Um leið og ég fór á kaf, heyrði

ég skerandi vein. Ég var sæll í ísköldu jökulvatninu.

Þetta vein f ór eins og himneskur ylur um mig allan. Það

leið ekki á löngu, þangað til ég kom við botn með fótum

og höndum, og svo tókst mér að fóta mig. Vatnið tók

mér þá ,ekki nema í mitti. Mig hafði borið inn og yfir að

eyri, sem var nokkru neðar en hvammurinn, innan ár-

innar. Og eftir svo sem hálfa mínútu stóð ég uppi á eyr-

inni, berhöfðaður og hundvotur.

Guðlaug kallaði:

—  Símon, Símon!

En ég anzaði ekki, og" ekki leit ég um öxl. Ég tók á

rás inn og upp í hlíð. Þegar ég var kominn svo sem

klukkutíma gang frá Múla, stanzaði ég og fór úr föt-

unum, vatt þau og þurrkaði þau á steirii. Um kvöldið

kom ég að Boleyri og náði þar á vélbát, sem var á leið

út í Tangakaupstað. Ojæja, vinirnir.

Nokkru seinna voru mér send fötin mín, og svo fékk

ég pláss á síldarbát. Nú, eins og þið vitið, vinirnir, fór

ég um haustið til Reykjavíkur, og svo gekk allt eins og

í sögu. — O, það held ég. Falleg var hún, fleytan, sem

ég stýrði seinasta árið, sem ég fékkst við skipstjórnina,

en fallegri hefðu þær orðið, sem hefðu fleytt mér seinna,

vinirnir . . . En svo kom dálítið fyrir, — já, ósköp lítið

og ómerkilegt í ykkar augum, vitaskuld.

Þið haldið nú kannske, að ég hafi gleymt henni strax,

þeirri manneskju. Þeir voru að undrast það, sumir, að

ég skyldi ekki vingsa mér neitt í kringum kvenf ólk. Þeir