Skírnir

						Skírnir                                        Bleikur                                              73

skipzt á mörgum orðum, þegar ég gat ekki lengur á

mér setið og spurði hreint og beint og krókalaust:

—  Viltu gera eitt fyrir mig, Guðlaug? Viltu segja

mér, hvað það var, sem þú ætlaðir að segja við mig,

þegar ég stökk í ána forðum. Þú sagðir: Símon, og svo

beið ég ekki lengur . . . Heldurðu, að þú munir enn þá

orðin,  Guðlaug?

Hún stundi við, og svo brosti hún ósköp dauflega:

—  Ja, hvort ég man. Ég hefi oft og mörgum sinnum

rif jað það upp fyrir mér, það sem þarna gerðist, því það

veit guð, að mér þótti það meira en leiðinlegt, hvernig

þetta fór. Ég var að grafa og grafa, hvort nokkuð hefði

verið í orðum mínum og framkomu, sem . . . já, þú skil-

ur, hvað ég á við . . .

Hún þagnaði og hvíldi sig. Það voru komnir rauðir

dílar í kinnarnar á henni — og augun orðin rök. Hún

sagði, lægra en áður:

—   ... þú fyrirgefur . . . Ég . .. ég er orðin svoddan . . .

Ég heyrði ekki seinasta orðið, sem hún sagði, en nú

kreppti ég hnefana í buxnavösunum, — ójá, vinirnir.

Hraustari var þá ekki kempan.

Guðlaug þagði enn nokkur augnablik, en mælti síðan:

—  Eins og þú manst, þá var sunnudagur, og þú varst

nú alltaf á ferðinni, stundum nótt og dag, og mér fannst

það hálfgerð synd að vera að . . . að kvabba á þér, og

• . . og þess vegna kunni ég betur við að fara sjálf held-

ur en senda til þín, en hún Gunna sagði mér, að hún

hefði séð þig ganga inn að á.

Nú þagnaði hún aftur, vinirnir, en ég . . . ja, ég var

víst farinn, að finna til einhverra ónota.

—  Og hvað . . . hvað var það svo, sem þú ætlaðir að

segja? sagði ég, og ég held ég hafi hallað mér áfram,

eins og til þess að vera nú viss um að heyra það, sem hún

ttiundi segja.

Hún hafði lokað augunum. Nú opnaði hún þau og

sagði:

-— Jú, ég man það alveg. Það var þetta: — Símon,