Skírnir

						74                             Guðmundur Gíslason Hagalín                     Skírnir

ég ætla að skreppa á eftir út í ver til mannsins míns, og

nú langar mig til að biðja þig að svipast fyrir mig .eftir

honum Bleik.

Ég veit ekki, hvort ég hefi setið nokkur augnablik

eftir að hún sagði þetta, en ég held, að ég hafi staðið

upp strax og farið út. Ég kvaddi hana víst ekki . . . Síð-

an hefi ég ekki stígið út í skip sem skipstjóri. Búið með

það. Ójá, já, vinirnir.

Símon lyfti því staupinu, sem var tómt. Hann bar það

upp að ljósinu, snéri því á ýmsa vegu og starði á það.

Svo sagði hann:

—  Nú þarf ég að biðja ykkur að fyrirgefa, vinirnir.

Skál! Hann brá upp staupinu, líkt og hann væri að

skála við einhvem, tók síðan hin og drakk í botn. Síð-

an mælti hann: — Hvort ég ætla ekki út í næsta túr . . .

Nei, óekkí. Það er nú ekki svo sem ég megi vera að því

. . . Hvað ég er að gera? . . . Nú, svo þið viljið g'jarnan

vita það, vinirnir. Eins og sé ekki alveg sjálfsagt að

segja ykkur það. Ég verð að halda áfram með þetta

sama og ég hefi lengst verið önnum kafinn við, síðan

þennan dag við sjúkrabeðinn hennar Guðlaugar. Betra

er seint en aldrei, segir máltækið . . . Já, hvað það er.

Það er satt, ég hefi ekki nefnt það enn þá.

Hann stóð á fætur, tók staupin af borðinu og stakk

þeim í vasa sinn, fór að þessu með mestu hægð. Svo leit

hann upp, og það var eins og hann festi augun á ein-

hverjum um leið og hann sagði hærra en hann hafði

yfirleitt talað:

—  Jú, ætli maður haldi ekki áfram að svipast eftir

honum Bleik.

Hann góndi nokkur augnablik upp í skjáinn, svo snéri

hann sér við, opnaði hurðina, fór fram í ganginn, lét

með hægð aftur á eftir sér og gekk hljóðlega upp stig-

ann.

Ég sat uppi við olnboga í rekkjunni og hlustaði á

fótatakið.