76 Snæbjörn Jónsson Skírnir Lifir um aldur mæðusagan mikla, munfögur Sue og Jude fá ekki dáið; óvægar nornir ofan rekja hnykla, örlagafrost á vori nístir stráið. Töfrandi kyrrlát fegurð sveitasælu svo mun og lifa undir skógarviðnum; limarnar bægja napri norðankælu, niðar í laufi samræmt fuglakliðnum. Mannúð þín rík í ljóðum þínum lifir, listþrungnum sindurneistum guðlegs aflsins, leiftrum sem bregða logaskærum yfir leik hvern á borði smáa mannlífstaflsins. „Ei skal mín dvelja önd við gróna leiðið". Orð þín svo féllu. — Nei, hún svífur hærra, byggir hún eilíft himinbjarta heiðið, horfir þó enn á jarðlífsstritið smærra. Göfuga skáld, þú mikli og auðgi andi, aljarðar tungur hylla þig með lotning; yzt úti á hjara, á Isa köldu landi, íslenzka tungan — norðurs tungna drottning.
Beinir tenglar