Skírnir Mexíkó 85 okuð og varð að eyða vinnuafli sínu í það að þræla fyr- ir hinni hálfútlendu yfirstétt og fylla f járhirzlur hennar. Það var þá ekki um neina alþýðumenningu að ræða í Mexíkó á þessum árum. Alþýðan var of menningar- snauð, of fávís og of skipulagslaus, til þess að hún gæti bært á sér. Kaþólski flokkurinn, flokkur kirkjuvalds- ins og stórjarðeigendanna, varð því drottnandi flokkur í landinu. Aðalandstæðingar kaþólska flokksins voru demókrat- arnir, sem þó voru ekki demókratar í þeirri merkingu, sem við leggjum í það orð. Þeir studdust fyrst og fremst við iðnrekendastétt borganna og að nokkru leyti við sjálfseignarbændur í afskekktari landshlutum. Þeir vildu hnekkja alræði kaþólsku kirkjunnar, en að öðru leyti voru þeir yfirstéttarmenn og engir alþýðuvinir. Oft áttu flokkar þ.essir í blóðugum borgarastríðum, en fram yfir miðja 19. öld var kaþólski flokkurinn oftast yfir- sterkari og réð því nær öllu í landinu. Helzti leiðtogi þeirra, Santa Anna, var hvað eftir annað einvaldur í Mexíkó. Það var hann, sem flækti Mexíkó inn í stríð við Bandaríkin, sem varð til þess, að Mexíkómenn misstu lönd sín fyrir norðan Rio Grande 1847. Eftir það fór gengi Santa Anna að hnigna, og laust eftir miðja 19. öld brutust demókratar til valda undir forustu Benitó Juarez. Juarez var af Indíánakyni og rakti ættir sínar til hinna fornu Aztekakonunga. Hann stefndi að því að hnekkja ofurvaldi kirkjunnar og svipta hana völdum og fjármunum, einnig hafði hann í hyggju að skipta stórjarðeignunum. Eftir margra ára borgara- styrjöld varð hann því nær einvaldur í landinu. En hann tteitaði að viðurkenna hinar gömlu skuldir ríkisins við Erakka og fleiri þjóðir í Evrópu, og varð það til þess, að Napóleon 3. Frakkakeisari, að áeggjan drottningar sinnar, sendi her til Mexíkó. Með stuðningi kaþólska flokksins lagði Ravine marskálkur, yfirhershöfðingi ¦rrakka, undir sig meginhluta landsins, en Juarez varð a^ flýja norður á eyðimerkurnar. Napóleon 3. ákvað nú
Beinir tenglar