Skírnir Eyðing Þjórsárdals 105 hefði tíðkazt hér á landi alla leið niður á 14. öld,15) og þegar Þorvaldur Thoroddsen hafði komizt að raun um það, að það var rangt, sem síra Jón Egilsson sagði, að dalurinn hefði eyðzt af gosi úr Rauðukömbum, þá var hann þó enn svo bundinn af hinni ríkjandi skoðun, að hann fór að reyna að rekja eyðingu dalsins til annara eldgosa á 14. öld.10) Heimildir þær, er nú hafa verið nefndar, réttlæta það því ekki, að telja byggðina í Þjórsárdal hafa eyðzt 1311 eða 1343 og yfirleitt ekki þá skoðun, að dalurinn hafi ekki farið í eyði fyrr en á 14. öld, og margar aðrar lík- ur benda eindregið til þess, að hann hafi verið kominn í auðn alllöngu fyrr. Mun eg nú minnast á nokkrar af þeim líkum. Eins og áður var getið mun síra Jón Egilsson ekki hafa stuðzt við skrifaðar heimildir, er hann ritaði um eyðingu dalsins. Hann hefir farið þar eftir munnmælum einum saman. Hann var prestur í Hrepphólum í 37 ár (15711608) og tók við staðnum af afa sínum, síra Einari Ólafssyni, sem þar hafði verið prestur í 18 ár (15531571).17) Munnmælin, sem síra Jón fór eftir, eru því munnmæli þau, sem gengið hafa í Hreppunum, næstu sveit við Þjórsárdal, og þótt síra Jón hafi ekki skráð rit sitt fyrr en litlu eftir 1600, er öll ástæða til að ætla, að síra Jón hermi þessi munnmæli svipuð því, sem þau höfðu gengið þar í sveitinni ekki seinna en um miðja 16. öld, og geri eg þá ráð, fyrir, að hann hafi heyrt þau hjá afa sínum, síra Einari, sem hann hafði ýmsan fróð- leik frá. Munnmælin sögðu, að dalurinn hefði eyðzt af gosi úr Rauðukömbum. Þetta er rangt. Þorvaldur Thor- °ddsen hefir sýnt fram á það, að Rauðukambar eru ekki eldf jall og hafa því aldrei gosið. Dalurinn getur því ekki hafa eyðzt af gosi þaðan. Það, að þessi þýðingarmikla vdla var komin inn í munnmælin, þegar síra Jón heyrði hau, sýnir, að þá var svo langt liðið frá því að dalurinn eyddist, að það var ekki aðeins algerlega fallið í Sleymsku, hver ástæðan til eyðileggingarinnar var,