Skírnir

						Guðmundur Frlðjónsson

VeÍzlllgleðÍ                      Sextug endurminning

Unglingar, sem nú eru á báðum buxunum, eiga um

margar skemmtanir að velja, einkanlega í þorpum og

höfuðborginni sjálfri.

Sveita-unglingar hafa samkomur og útvarp, sumir

þeirra.

Eg læt ósagt um það, hvort lífsgleðin er þeim mun

meiri nú, en hún var fyrir 50 árum, sem tækifærin eru

fleiri og betri en þau voru fyrrum. Það gengur svo, að

kálfar launá misjafnt ofeldi, og er sá orðaleikur eldri

en tvævetur.

Þegar eg um næstliðnar veturnætur bar að vitum mér

blómvendina, sem að mér voru réttir, sjötugum, í aftan-

skini sumaraukans, lét eg hugann reika víða, og nam hann

Þá sérstaklega staðar við brúðkaupsveizlufagnað, sem

fram fór á næsta bæ við Sand. Sá bær heitir Hraunkot.

Brúðhjónin hétu Jónas og Guðrún og urðu síðar

tengdaforeldrar Jóhannesar á Syðra-Fjalli, föður Þor-

kels doktors, og Rögnvaldar Péturssonar dr. í Winnipeg.

Eg var þá 10 ára, ,eða þar um bil, og hafði aldrei áð-

ur lent í mannf agnaði.

Áður en veizlan hófst, var norðan illviðri og grenj-

andi brimhljóð, sem barst um dalinn. Eg horfði hnípinn

Ut í svartmarann, sem var yfir hafinu, og hlustaði

a háreisti brimgarðsins og óttaðist þann Þránd, sem

verða myndi í götu minni til veizlunnar. En veðurofsann

l^gði og brimganginn þann morgun, sem veizlugestir

^juggu sig til veizluferðar, og urðu þá niðurlútir menn

upplitsdjarfir.

Eg vildi búast veizluskrúða strax að morgni, þó að