Skírnir

						122                                          Veizlugleði                                    Skirnir

heimanferð ætti að dragast til aftans. Svo bráð var

barnslundin. Reyndar var þá eigi um veizluskrúða að

tefla. Þá gengu sveitadrengir í vaðmálsfötum og þökk-

uðu fyrir, ef þau voru heil, og með trefil um háls, brydda

sauðskinnsskó og húfupottlok, sem svo var kallað.

Fólkið gekk til veizlunnar og tölti ,eg á undan eða

brokkaði. Gatan liggur gegnum hraun og mætti segja

um þann einstig, sem E. B. kveður:

„Og barnsskóm mínum slitu þessir steinar".

Þessi gata varð síðar fyrsti áfangi til kirkjunnar, sem

eg var spurður í út úr Helgakveri. Sú vegalengd er

þriggja klukkustunda gangur, hvora leið, og verða börn

svöng og lúin á þess háttar refilstigum.

Veizlukveldið gerðist bjart og svalt; vindurinn sner-

ist og andaði ofan af landinu. Uppbirta skapaði hélu á

jörðina og tunglsljós féll í skaut dalsins og kveikti í hél-

unni þann eld, sem er að vísu kaldur, en harla fagur, ef

skoðaður er með aðgæzlu. En það neistaflug lætur lítið

yfir sér.

Húsakynni Hraunkots voru í betra lagi, eftir því sem

þá gerðist í sveit — framhús, er skiptist í stofu og smíða-

hús, og svo baðstofa, búr og eldhús.

Veizlugestirnir voru 130, ef eg man rétt, og var allur

bærinn fullur af fólki. Virðingamenn fylltu stofuna, kon-

ur og börn og meðalmenn sátu og stóðu þar sem rúm

leyfði, og sumir reikuðu út og inn, sitt á hvað.

Eg reyndi að glíma þá nótt við jafnaldra mína, en

varð undir, og þótti mér súrt í broti.

Þær hnjátur stöfuðu af þrekskorti fremur en .eljan-

leysi — og er sá harmur bættur fyrir langa-löngu.

Þegar leið á kveldið og kaffidrykkja vel á veg komin,

voru guðaveigar bornar virðingamönnum. Þar voru tveir

hrókar fagnaðar allra mestir: Benedikt Kristjánsson,

prófastur og alþingismaður í Múla, og Sigurbjörn Jó-

hannsson að Hólmavaði, faðir Jakobínu skáldkonu í

Vínlandi.