Skírnir

						Skírnir                          Guðmundur Friðjónsson                              123

ÁSur en eg geri þeim skil, vil eg minnast á tvær kon-

ur, sem mér var starsýnt á, Elinborgu konu prófasts og

HólmfríSi á Granastöðum Pétursdóttur frá Reykjahlíð,

ömmu Halldórs skattstjóra og þeirra systkina. Hún bar

veizlugestum góðgerðir og fór svo hægt, sem þurfti til

að komast leiSar sinnar gegnum mannþröngina, án þess

aS troSa mönnum um tær eða fella niður af skutlinum

það, sem brothætt var og dýrmætt. Hólmfríður var þá

ekkja Björns Magnússonar prests á Gr.enjaðarstað, sem

var þjóðkunnur smáskammtalæknir og svo máttugur í

þeirri list, að t. d. endurskapaði hann klaufarhóf á hesti

með smáskömmtum, að sögn blinda Jóns. Hólmfríður

var háttprúð kona í framgöngu og myndarleg, svo sem

hún átti kyn til.

Hin konan, Elinborg prófastsfrú, seinni kona hans,

var dóttir séra Friðriks Eggerz Breiðfirðings, fríð kona

og fönguleg, göfug og gestrisin og vann sér til mikilla

vinsælda í sveitinni. Hún var áður húsfreyja í Víðidals-

tungu. Mér þótti þá, sem eg hefði enga konu séð, er var

hennar jafnoki. Hún mun hafa verið milli fimmtugs og

sextugs, og var hún enn sama drottningin í sjón áttræð

að aldri.

Eg sá á fullorðins aldri nokkrar konur, ættaSar frá

BreiSafirSi, sem staðið gátu jafnfætis Elinborgu og hald-

ið hlut sínum. Og það ætla eg, að Breiðaf jarðar byggðir

hafi til skamms tíma haft á að skipa mestum kvenskör-

ungum í sjón og raun.

Sigurbjörn Jóhannsson var aufúsugestur í öllum brúð-

kaupsveizlum hér um slóSir. Hann flutti í þessari veizlu

snjallt brúðkaupskvæði og hlýddi eg á það hugfanginn.

Eg var þá ,ekki orðinn vísufær og datt eigi í hug, að eg

ksemist nokkurn tíma með tærnar þar, sem hann hafði

hælana. Annars er þaS ungum mönnum gott, aS líta upp

til fullorSinna manna. ÞaS sjónarmiS gefur unglingum

hvöt til aS sækja á brekkuna og verða að manni.

Sigurbjörn hafSi þaS aSdráttarafl í sér, aS ljóðelskir

^enn slógu hring um hann til að hlusta á vísur þessa