Skírnir

						Skírnir                          Guðmundur Friðjónsson                              125

Karlarnir urðu sjóvíkingar við að kveða þessa bögu og

komust á loft við þá hugsun, enda er vísan vel gerð og á

sinn hátt. — Þá er þessi vísa úr Bernótusarrímum harla

hljómrík:

Raular rá og gaular grá

Gjálp  ósmá er hjálpa má.

Hjólin þá og ólin á

ýla um bláa sílalá.

Sigurður Breiðfjörð brá sér oft á snilldarleik, þegar

hann orti siglingavísur. En Bólu-Hjálmar tók þó föstust-

um tökum á dragreipum og stýri, þegar hann lét vaða

á súðum:

Kyljan meiri klökkum hlóð,

klæddi fjalla dranga

meðan dreyra Vignis vóð

vængjuð neglu slanga.

Merkur kvæðamaður í smíðahúsinu þótti mér Sigurð-

ur á Hálsi, föðurfaðir ritstjóra „Vikunnar". Hann var

þó skjálfraddaður, en eigi fram yfir það, sem söngsálir

vorra daga eru, þær sem hafa lært konstina utanlands.

Sigurður var úfskurðarmaður og sá eg eitt sinn þær

klípitengur í höndum hans. En hrædd voru börn við þá

gesti, svo sem nærri má geta — gesti, sem ollu þeim

sársauka. Sagan segir, að Eiríkur jarl Hákonarson hafi

beðið bana af úfskurði, og veit ,eg eigi til, að hann sé

annars staðar nefndur í fornsögum vorum.

Benedikt prófastur mælti fyrir skál brúðhjónanna og

var mjög glaður í bragði. Hann talaði hægt og tók dæmi

af hellunni eða hrauninu, sem bærinn Hraunkot stend-

Ur á, og tefldi þannig fram rökunum, að ást brúðhjón-

anna væri byggð á sams konar bjargi sem búskapur

Peirra. Og í öðru lagi mælti hann fyrir íslands minni.

Eg hlustaði með athygli á ræður prófastsins og undr-

aðist þá hæfileika, sem sá maður var gæddur, er gat

öaælt af munni fram ræðu, án þess að hann ræki í vörðurn-

ar. Eigi dreymdi mig þá um það, að eg yrði þess umkominn,

°S sannast það löngum, að margur á sín lengi að bíða.