Skírnir

						126                                          Veizlugleði                                    Skírnir

Ræða prófastsins um Island kom þar niður, að land

vort „væri bezta landið undir sólinni". Einn bóndi, úti í

horni, varð reiður af þessum orðum og sagði í hálfum

hljóðum, að þetta gætu þeir sagt, sem laun sín tækju af

svitadropum alþýðunnar.

Benedikt prófastur var héraðshöfðingi og búhöldur,

búhagur smiður og gekk til heyskapar meðan hann var

innan við fimmtugt. — Hann sá eitt sinn í tvo heimana

í náttmyrkri, reið í álstraum harðan fram af skör í Laxá.

En honum og léttfetanum bjargaði Hans bóndi á Núp-

um, sonur Kristjáns ferjumanns, ,er var bróðir Sigurjóns

á Laxamýri. Prófastur var þá á heimleið frá Húsavík

og mun hafa verið góðglaður og þess vegna eigi varkár.

Benedikt prófastur fermdi mig — og er honum eigi

um að kenna þann misbrest, sem orðið hefir á kristni-

haldi mínu í hartnær 60 ár.

Jónas Kristjánsson, brúðgumi í þessari veizlu, var föð-

urbróðir Jóhanns ættfræðings frá Leirhöfn. Kona hans,

Guðrún, átti að móður Þorgerði Markúsdóttur, gáfaða

kerlingu og svo bókelska, að hún las öllum stundum við

vinnu sína. Hún hafði það orðtak, að eitthvað mætti læra

af öllum bókum.

Guðrún, brúðurin í þessari veizlu, var fluggáfuð kona.

Hún lagði í það stórræði, sem einstakt mun um sveita-

konur, að hún þýddi danska skáldsögu í tómstundum

sínum á sunnudögum, og var að því verki svo lengi, að

árum skipti. Hún gat þýtt dönsku jafnóðum sem hún las.

En svo sem að líkindum lætur, var íslenzkunni ábóta-

vant.

Svava, dóttir Hraunkotshjónanna, var og flugskýr og

næm. Hún lærði Vestmenn (eða örlög guðanna) eftir

Þorstein Erlingsson á einni klukkustund, þegar hún sat

hjá fráfærnalömbum við Skjálfandafljót — svo var

henni létt um nám.

Hraunkotsfjölskyldan fór til Vesturheims, nema

Svava. Og var að því fólki mikil eftirsjá nágrönnunum.

Þegar þessi veizla fór fram, lifði Guðrún amma brúð-