Skírnir Guðmundur Friðjónsson 127 gumans. Henni var ógeðfellt, að Jónas gengi að eiga Guðrúnu. Benedikt prófastur spurði hana í brúðkaups- veizlunni, hvernig henni liði. Gamla konan svaraði: „Mér Hður eins og þorskinum á þurru landi". Eitt sinn spurði gestkomandi maður hana á sunnudegi, hvað nafna henn- ar væri að gera, en þá var hún að þýða kafla úr dönsku skáldsögunni. Gamla konan glotti og mælti: ,,Hún er öú að breyta vatni í vín". — Þessi tilsvör eru til dæmis um það, hvernig gamla konan beitti skattyrðum. Eg kom oft í Hraunkot á unga aldri og þáði jafnan góðgerðir af ömmu Jónasar og konu. Eg stend í þakk- lætisskuld við þær ,enn í dag. Þeim lá aldrei hálmvisk né harður steinn þar sem hjartað skyldi. Sú skuld er eigi greidd með þessu ritkorni. En vegna þess, að eg hefi eigi annað að bjóða en bleksvertuna, gríp eg til hennar held- u*" en þeirra hlutur sé alveg fyrir borð borinn. Veizlugestirnir, sem eg hefi nú minnzt á, eru flestallir horfnir af skákborði lífsins, og er ekki um það að fást. Eg mun hafasvarað séra Benedikt í Múla út úr Helga- kveri, nokkurn veginn, á kirkjugólfi. En ekki hafði hann svo mikið álit á mér, að hann hefði orð á því við föður ftrinn, að eg ,,ætti að læra". En hann taldi Sigurjón bróð- ur minn til þess fallinn og studdi að því með orðaflutn- lngi, að hann kæmist í Eiðaskóla. Svo bar við í fyrra vetur, að eg gekk á fund konu, sem er ófresk og aldrei gat hafa séð Benedikt prófast í Múla, né heyrt um útlit hans. Konan sá þannig gegnum holt °g hæðir, að hún lýsti kirkjustaðnum, sem eg var háður, Pegar eg var fermdur, og umhverfi hans. Hún lýsti prest- lllum, sem fermdi mig, svo greinilega, að eg þekkti hann " vexti, andlitsfalli og skeggi og glettnissvip. Hún skynjaði orð hans, sem voru á þessa leið: ,,Og þetta er Þá orðið úr þér, stúfur minn". Þessum orðum fylgdi Slettnisbros, sem Benedikt prófastur lét í veðri vaka, ^egar sá gállinn var á honum. Skyggna konan sá tvær konur með prófasti og lýsti
Beinir tenglar