Skírnir

						128                                          Veizlugleði                                    Skírnir

þeim merkilega rétt. Hún gat eigi vitað, að séra Bene-

dikt var tvíkvæntur.

Skyggna konan lýsti svo nákvæmlega Benedikt próf-

asti, að hann stóð mér ljóslifandi fyrir hugsjónum eins

og hann blasti við mér í Hraunkotsveizlunni, í ræðustóln-

um, vínhreifur og kankvís, andspænis brúðhjónunum.

Eigi gat völvan lesið þessa atburði né mynd prófasts

út úr hugskoti mínu, því að alls eigi kom hann í hug

mér fyrri en lýsingin rak mig úr skugga efans.

Löngum elduðu þeir grátt silfur, Benedikt sýslumað-

ur Sveinsson og Benedikt prófastur, einkanlega við öl.

Það mæltu sumir menn, að prófastur væri lagamaður

meiri en kennimaður. Hann átti til lagamanna að telja,

sonur Kristjáns á Illhugastöðum og bróðurson Bjarnar

í Lundi, er báðir voru málafylgjumenn, brögðóttir.

En fagurlega áminnti séra Benedikt í spurningatím-

um óróaangana, sem eg taldist til. Og þegar hann kvaddi

söfnuð sinn, urðu kinnar mínar döggyotar. Þá rökstuddi

hann vel og innilega sannfræði kristindómsins, svo að

mér varð hlýtt um hjartarætur, og virtist mér þá sem eg

sæi himnana opna. En Tómasar-eðlið er íbyggilega und-

irförult og starfar lymskulega, því líkt sem þyngdarlög-

málið. Þrátt fyrir dýrlegan kirkjusöng og áminningar

kennimanna, veitir jörðinni betur en himninum, hvers-

dagslega, í átökum um manninn. Hann kann og kveður

vísu Bólu-Hjálmars:

Hugurinn þó í hæðir flýi,

hrapar á sama stig;

leyndardóms í dimmu skýi

Drottinn hylur sig.

Áður en eg skilst við þetta mál, vil eg minnast eins

manns enn, sem jók á gleði þessarar veizlunætur, m. a.

fyrir þá sök, að hann hefir engin eftirmæli fengið á op-

inberu sviði. Hann hét Þorgrímur Pétursson, bóndi í

Nesi, tólfti maður frá Hrólfi sterka, ef eg man rétt —

lítill maður vexti, en svo sterkur og fimur, að fár eða