Skírnir

						Skírnir                          Guðmundur Friðjónsson                              129

enginn stóð honum á sporði í áflogum eða glímu. Hann

var syndur, sem þá var fátítt, gat staðið á höfði á hest-

lend og á stofuborði, hagorður, vel viti borinn og kvenna-

gull. Hann tók þátt í kveðskapnum um nóttina, .en þeg-

ar honum lauk, gekk hópur manna út fyrir bæjarvegg

og var Þorgrímur beðinn að gangast fyrir bændaglímu.

Hann tók dræmt í það, enda þá kominn af léttasta skeiði.

Þarna var staddur stór maður og sterkur, hávaðamaður

mikill og hálfölvaður. Hann hljóp aftan að Þorgrími,

tók utan um hann og ætlaði að reka niður á grúfu. Þor-

grímur kom niður á fjóra fætur, sem svo er kallað, en í

sama bili féll árásarmaðurinn öfugur á frosinn völlinn.

Þetta varð í svo skjótri svipan, að eg festi eigi auga á

því viðbragði, sem Þorgrímur hafði gert. Hann hafði,

þegar hann kom niður á hendur og fætur, krækt hægra

fæti aftur fyrir mjóalegg árásarmannsins með svo snögg-

Um hætti, sém kippt væri fótum undan honum.

Allir hlógu dátt, sem á horfðu, en fallni maðurinn

reis seint á fætur og strauk á sér hnakkann og sitjand-

ann. Ekkert varð úr bændaglímunni. Flokkurinn gekk

aftur inn í veizlusalinn, og þar hélt skemmtunin áfram

til dagrenningar — dans og viðræður.

öllum þótti þessi nótt of stutt. Skemmtun hennar hef-

ai" enzt mér í 60 ár, og þó var svo þröngt í húsunum, að

varla var unnt að snúa sér við. En það sannaðist þarna,

að þröngt mega sáttir sitja.

Sú skemmtun, sem fór fram þessa nótt, var eigi meiri

^é fjölbreyttari en gengur og gerist á skemmtisamkom-

um vorra dægra, sem enga endurminningu skilur eftir,

sem heitið getur, í minni þeirra, sem hlut eiga að máli.

¦^11 þess vegna hefir hún orðið mér minnistæð, að hún

var einstök og fágæt í tilbreytingarlausu lífi mínu. Það

ter að líkindum, að daglegar skemmtanir reka hver aðra

a dyr. Og ofneyzla, hvers konar, er til ófarnaðar, bæði

su líkamlega og hin andlega.              . ...   .             . /