Skírnir

						Skírnir                 Hvernig eyddist byggS íslendinga                       131

in um það. Þetta var um árið 900. Árið 982 var höfðingi

nokkur, Eiríkur rauði, búsettur við Breiðaf jörð, dæmdur

til útlegðar í þrjú ár. Hann ákvað að leita lands þess, er

Gunnbjörn hafði séð, og nota útlegðartíma sinn til þess,

að rannsaka það. Hann dvaldi þar þrjá vetur og athugaði

vesturströndina nokkur hundruð mílur norður, líklega

alla leið til Disko.

Eiríki leizt svo vel á landið, að hann ákvað að eggja

menn á landnám þar, er útlegðartími hans væri útrunninn.

Að því er sagan segir, nefndi hann landið Grænland, „því

að hann kvað menn mjög mundu fýsa þangað, ef landið

héti vel". En sú ástæða gat þó einnig verið fyrir þessu,

að honum hafi virzt landið grænt og fagurt, alveg eins

og nútímaferðamönnum. Því að það er að eins í bók-

menntum eins og skólasöngvum okkar, sem segir, að

,4 Grænlandi er ekkert grænt að sjá".

Svo vel gekk Eiríki að fá menn til þess að setjast að í

nýja landinu, veturinn eftir heimkomuna, að um vorið

lögðu 25 skip af stað til Grænlands; á þeim mun að jafn-

aði hafa verið um 30 manns og allskonar húsdýr, hross,

nautgripir, sauðfé, geitur, svín og alifuglar.

Skipin fengu veður hörð. Fórust sum og önnur sneru

aftur. Fjórtán náðu til Grænlands, og munu þau hafa flutt

um 400 manns. Þetta var árið 986.

I fyrstu gáfu landnemar sig aðallega að kvikfjárrækt.

En eins og í öðrum norðlægum löndum Evrópu treystu

þeir jafnframt mikið bæði á fiski og dýraveiðar.

Innflutningur hélt áfram, aðallega frá Islandi, og stjórn-

skipun var komið á eftir íslenzkri fyrirmynd. Árið 990

var löggjafarþing stofnað. Þetta var fyrsta ameríska lýð-

veldið, ef við teljum Island til Evrópu.

Árið 1000 sá þegn grænlenzka lýðveldisins, Leifur son-

ur Eiríks rauða, meginland Ameríku, fyrst við Labrador.

Næstu árin þar á eftir reyndu Grænlendingar að stofna

nýlendur á meginlandinu og rannsökuðu landið suður á

bóginn. Fundur landsins og rannsókn er alls ekki deilumál

meðal sögufróðra manna, eins og margir halda ennþá,

9*