132 Vilhjálmur Stefánsson Skírnir heldur er að eins deilt um það, hve langt Grænlendingar fóru suður með landinu. Menn eru sammála um að þeir hafi komizt til St. Lawrence og Nova Scotia; margir álíta, að þeir hafi komizt til Massachusetts eða New York; nokkrir telja, að þeir hafi náð til Florida; og sú getgáta hefir komið fram, að skoðun Norðmanna, er upp kom síðar, um samband milli Afríku og Ameríku, væri sennilega byggð á fornri landkönnun, þar sem uppgötvað hefði verið, að norðurströnd Suður-Ameríku gengi allmikið austur, í áttina til Afríku. Árið 1000 var kristni lögtekin á Grænlandi. Frá þeim tíma er um tvær heimildir að ræða um sögu Vesturheims, þ. e. bókmenntir íslendinga og skjöl rómversku kirkjunnar. Grænland var gert að sérstöku biskupsdæmi 1124, er stóð fyrst undir erkibiskupnum í Hamborg, en síðar und- ir erkibiskupnum í Niðarósi. Röð biskupa var óslitin til 1537, er hinn síðasti þeirra, Vincentius, dó sem fangi í höndum Lútherstrúarmanna eftir siðaskiftin og 45 árum eftir leiðangur Kolumbusar til San Salvador. Síðasta kirkjulega skjalið, sem birt hefir verið og fjallar um Vesturheim, þ. e. grænlenzku nýlenduna, er ritað af Alexander páfa VI. árið 1492. Lifnaðarhættir Grænlendinga, meðan velgengni þeirra var sem mest, sem sennilega hefir verið á 12. öld, voru hinir sömu og íslendinga heima fyrir. Stjórnarfyrirkomulagið var þjóðlegt, vel skipulagt í löggjafar- og dómsmálum, en framkvæmdarvaldið veikt. Dómar, kveðnir upp samkvæmt lögum, komu því ekki til framkvæmda, ef hinn dómfeldi var höfðingi, sem gat haldið nóg vopnfærra mann með sér. Viðsjár milli goða urðu þó aldrei svo alvarlegar á Grænlandi, að til innan- landsófriðar drægi, eins og á Islandi, sennilega mest vegna þess, að hér var fámennara og lengra á milli goðanna. Bæirnir á Grænlandi voru lengst inni í hinum löngu fjörðum, 3050 mílur (ca. 5080 km.) frá úthafsnepj- unni við mynni fjarðanna. Hér var loftslag svipað og á Islandi, veturnir dálítið kaldari, sumurin dálítið heitari, eða