Skírnir Hvernig eyddist byggð íslendinga 135 lögtekin á Grænlandi árið 1000, biskupsdæmi stofnað og ennfremur drepið á vöxt kirkjunnar eftir það. Hún virð- ist hafa haft tiltölulega minni völd í Grænlandi en í lönd- um Evrópu. Biskuparnir virðast frekar hafa verið áhrifa- menn en valdhafar. Fyrir sagnfræðinga hefir það mest gildi, í sambandi við kirkjuna, að í fyrirmælum og öðrum skjölum, er koma frá sjálfum páfunum, og í öðrum kirkjulegum skýrslum er að finna beinar upplýsingar um, hvernig ástandið hefir verið á Grænlandi, og eins má með þeim sannprófa aðrar heimildir. Þessar aðrar heimildir eru aðallega frá Islandi. Norðurálfubúar þeir, er tóku sér bólfestu á Grænlandi, settust að inni í fjarðarbotnum, eins og áður hefir verið drepið á, og stunduðu landbúnað. En allt frá byrjun munu þeir þó hafa treyst á veiði jafnframt, og þó öllu meira á fiski. Fornleifarannsóknir sanna þetta, því að bein af veiðidýrum hafa fundizt í öskuhaugum frá fyrstu tím- um. Meira verður af þessum beinum eftir því sem haug- amir eru yngri, er sýnir það, að menn hafa stundað veið- ar því meira sem lengur leið. En lítið er um veiði inni í f jörðunum, þar sem bæirnir voru; hún var miklu frekar úti við fjarðarmynnin. Þá eins og nú var minna um veiði sunnantil á Vestur-Græn- landi en norðar, og liggja til þess eðlilegar ástæður Helztu veiðidýrin eru selir, rostungar og hvítabirnir. — Selir eru að vísu til þar sem ís er ekki, en yfirleitt er uúklu meira um þá innan um ís, og þar er miklu auð- veldara að veiða þá með aðferðum Eskimóa. Rostungar eru stærri og auðveiddari en selir og halda sig innan um ís. Meira er um þá þar sem mikill er ís, og auðveldara er ao ná þeim uppi á ís en á sundi. Hvítabirnir teljast að vísu til landdýra eftir vaxtarlaginu, en eru í rauninni siávardýr. Þeim er ísinn nauðsynlegur eins og rostung- unum. Þess vegna fóru íbúar bæði Eystri- og Vestribyggðar veiðiferðir norður með ströndinni, norður fyrir vestri vp. e. nyrðri) byggðina. 1 fyrstu munu þeir hafa farið
Beinir tenglar