Skírnir Hvernig eyddist byggð íslendinga 145 að nefna hér aðeins þrjá þeirra. Tvo af þeim mun Nan- sen ekki hafa þekkt, því að hann var ávallt mjög ná- kvæmur í því að geta um heimildarmenn, en nefnir þá þó ekki í ofannefndu riti, þar sem hann getur þó svo rækilega um heimildir. Árið 1774 var íslenzkur trúboði, Egill Þórhallason að nafni, á Grænlandi og heimsótti bæði Eystri- og Vestri- byggð, að því er vér nú vitum, þó að hann héldi sjálfur, að hann hefði að.eins komið í Vestribyggð, því að þá var álitið, að Eystribyggð hefði verið á austurströndinni. Honum var kunnugt um skoðun Egedes og eftirmanna hans og hæddist að henni í viðbæti við bók sína Rudera, er kom út í Kaupmannahöfn 1776. Óvíða í bókmenntunum er að finna betri dæmi þess, hvernig skýr hugsun, þó að með alda-millibili sé, kemst að sömu niðurstöðu út frá sömu grundvallarástæðu, en kemur fram hjá Agli Þórhallssyni og Nansen, þó að hinn fyrri skýri hana í stuttum, hvassyrtum viðbæti, en hinn síðari í löngum kapítula og byggi á góðum heimildum. Agli Þórhallasyni finnst sú staðhæfing einna fjar- stæðust af öllum fjarstæðum hinnar réttu" kenningar, að Svartidauði, sem borizt hafi frá Noregi, hafi dregið svo úr þrótti Norðurálfubúa á Grænlandi, að þeir hafi orðið auðveld bráð Eskimóunum. Vér vitum, segir Egill, að Norðurálfubúar og Eskimóar höfðu allmikið sam- neyti á 14. öld. Hvaða ástæðu höfum vér til að ætla, spyr hann, að drepsótt, sem berst hingað frá Evrópu, leggist einungis á Evrópumenn og eyði þeim, en að enginn falli fyrir veikinni af Eskimóum og að þess vegna eigi þeir auðvelt með að gera út af við þá fáu hvítu menn, sem eftir lifðu? Agli þykir hið gagnstæða sennilegra, því að eftir hans viti leggist evrópskar farsóttir miklu þyngra á hina frumstæðu Ameríkubúa en á Evrópumenn sjálfa. Egill hrekur þessa staðhæfingu og bendir á, að hafi Svartidauði borizt til Grænlands, muni tiltölulega meira hafa dáið úr honum af Eskimóum en af Norðurálfu- mönnum, og hefðu því hlutföllin snúizt við, þannig, að 10