146 Vilhjálmur Stefánsson Skírnir hafi Eskimóar verið hvítum mönnum sterkari fyrir pest- ina, hafi þeir orðið þeim veikari eftir hana. Hann segir þetta ekki berum orðum, en skoðun hans er auðsjáan- lega sú, að ef hér hafi verið um Svartadauða að ræða, hefði verið eðlilegra að álykta svo, að Evrópumenn hefðu drepið þá fáu Eskimóa, sem eftir lifðu. Næsta fjarstæðan, segir Egill, er sú hugmynd, að Skrælingjar" eða sjóræningjar" þeir, er páfinn getur um, hafi verið Eskimóar. Hvað getur verið kátlegra en að halda því fram, að Eskimóar hafi á skipum" sínum að eins getað ráðizt á þá Evrópumenn, sem bjuggu úti á andnesjum, en gátu ekki komizt til þeirra, er bjuggu lengst inni í f jörðum. Þvert á móti, segir hann, Eskimó- ar gátu áreiðanlega komizt inn í hvern þann afkima, þar sem hvítir menn héldu til. Skrælingjar þeir, sem páf- inn getur um að tekið hafi fanga úti við f jarðarmynnin, en ekki komizt inn í firðina, hljóta að hafa verið Evrópu- menn á stórum skipum. Þeir hafa ef til vill ekki haft neinn kunnugan mann til þess að leiðbeina sér og því ekki hætt sér inn í hina þröngu firði. Egill kemur að þeirri frásögn páfa, að Skrælingjarnir hafi tekið fanga, er þeir hafi skilað aftur eftir nokkur ár. Hann álítur það fjarstæðu að ætla, að Eskimóar hafi hernumið menn og flutt þá burtu. En við því mátti ein- mitt búast af evrópskum sjóræningjum á 14. öld. Alveg gagnstætt réttri hugsun væri að halda, að Eskimóar færu að skila aftur hernumdu fólki, en aftur á móti gat það vel átt sér stað um Evrópumenn. Agli finnst það fjarstætt, eða að minnsta kosti varla hugsanlegt, að Evrópumenn og Eskimóar hafi verið fjandsamlegir hverir öðrum og að árásin hafi verið af Eskimóa hálfu. Hann segir, að eftir þeim kynnum, sem hann hafi haft af þessu fólki, hallist hann miklu frekar að því, að það hafi verið vingjarnlegt, hjálpfúst, aðlað- andi. Egill þekkti það úr Islendingasögunum, hve hroka- fullir landnemarnir höfðu verið heimafyrir. En hann telur líklegt að á Grænlandi, þegar lífskjörin breyttust,