Skírnir

						152                                 Vilhjálmur Stefánsson                          Skírnir

tíma, enda vissu menn um það á Islandi, ennfremur í

Noregi og Vatikaninu, þó að það sé ekki skjalfest; það

er einnig mjög líklegt, að þegar skjalasafn páfastólsins

hefir verið nógu vel rannsakað og skrásett, komi í ljós

ýms f) íiri skjöl aðgengileg til rannsóknar. En hvað sem

um það er, ef ekki á tímum ívars Bárðarsonar, þá að

minnsta kosti ekki löngu síðar, hafa íbúar Vestribyggð-

ar hætt við landbúnaðinn og gefið sig eingöngu að v.eiði-

skap. 1 því skyni fluttu þeir sig auðvitað norður á bóg-

inn, smám saman eða þá að heilir hópar tóku sig upp í

einu og héldu saman. Þeir höfðu vitað það öldum saman,

að meira var um veiðiföng þar norðurfrá.

Nansen bendir á, eins og Egill Þórhallason, í fyrsta

lagi að Svartidauði muni ef til vill aldrei hafa borizt til

Grænlands, og í öðru lagi, að ef hann hefði borizt þang-

að, hefðu hinir innfæddu menn ekki síður hrunið niður

,en innflytjendurnir. Hann er einnig sammála Agli um,

að það hafi verið evixipskir sjóræningjar, en ekki Eski-

móar, sem herjuðu á andnesjum, en komust ekki inn í

fjarðarbotnana. Hann segir einnig, eins og Egill, að það

sé fjarstæða að ætla, að Eskimóar hafi hernumið fólk

til þess að gera það ánauðugt, þó að það mætti vel ætla

Evrópumönnum á þeim tímum. Enn þá fjarstæðara væri

að ætla Eskimóum (þó að það væri vel ætlandi Evrópu-

mönnum), að þeir færi að skila aftur hernumdu fólki,

sem páfinn segir, að gert hafi verið.

Egill Þórhallason byggir álit sitt á þessum málum á

heilbrigðri skynsemi og almennri söguþekkingu. Nansen

átti þess kost að byggja ályktun sína á skjölum, því að

hann vissi, að árið 1432 gerði Henry VI. Englandskon-

ungur samning við frænda sinn, Eirík af Pommern, sem

þá réði ríkjum á Norðurlöndum, að ensk skip, sem hefðu

fengið leyfi til þess að fara ránsferðir á hendur óvina-

þjóðunum, skyldu skila aftur þeim hernumdu mönnum,

er þeir hefðu tekið í lýðríkjum konungsins. Meðal þess-

ara lýðríkja var bæði ísland og Grænland. Hér höfum

vér þá konunglega enska staðfestingu á því, að þessar