Skírnir

						204                                           Ritfregnir                                     Skírnir

þjóðarlýsingar, sem með tímanum verður sjálfsagt unnið úr til þess

að lýsa því, að hverju landinn hendir gaman og hvernig hann bregzt

við, þegar hann vill vera skemmtilegur, hnýflóttur, meinlegur eða

eitraður.

Eitt af þessum heftum (það fimmta í röðinni) var safn af gam-

anstökum, og nokkuð af þeim hefir verið látið fljóta með í síðari

heftum. En hvenær eignumst við sæmilega yfirgripsmikið úrval af

íslenzkum lausavísum, í einu safni? Það er mikið og erfitt verk að

viða í það, en líka til mikils að vinna. Ætli bezta aðferðin værí

ekki einmitt að gefa það smám saman út í árlegum heftu.m á borð

við íslenzka fyndni?                                                                  S. N.

Jakob Jóh.  Smári:  Undir sól ao1 sjá. Kvæði 1939.

Jakob Jóh. Smári stækkar hóp sinna fögru kvæða með þessari

bók. I henni er enn að finna hinn sama grunntón, sem jafnan hefir

einkennt þennan höfund. Enn er sá sami ljóður á ráði hans, að hann

samlagast ekki voru veraldlega braski. Þó að vér vildum fá hann

með oss í járnsmíði eða torfristu, þá er þess ekki kostur. Hann er

stundum eins og hálfgerður útlendingur á meðal vor, og ef vér ekki

viljum fylgja honum í leit sinni að hinu dularfulla, fagra og fjar-

ræna, förum vér á mis við list hans.

Það er einhver undarlegur samhljómur saknaðar og fagnaðar

í ljóðum þessa skálds, einhver andlegur óður, sem hægra er að

skynja en skýra frá. Mörg þeirra eiga upptök sín í véhelgi náttúr-

unnar og hverfa augum vorum inn í lönd æfintýra og óráðinna

drauma.

Hver runnur logar skært af drottins dýrð, —

ó, drag með lotning skó af fótum þér!

Á veginum mikla eg stend við stein

og stari út í fjarskann bjarta:

Ei fullnægir neitt nema eilífðin ein

innstu löngun míns hjarta.

Mörg beztu kvæðin ber að þessum sama brunni, þó að fornt

þeirra sé á ýmsa lund. Skáldið sér jafnvel hinn heiðna víking sigla

inn í þennan bjarta fjarska:

Hann stefnir inn í ljósið, sem slær ljóma á sæinn auðan:

I logum siglir konungurinn Haki inn í dauðann.

En sem fyrr er sonnettan uppáhaldsháttur skáldsins, og mér er

nær að halda, að þetta form hafi mótað alla ljóðlist hans. Eg ætla

nú að leyfa mér að taka hér upp í heild eitt af þessum fögru

kvæðum: