Skírnir

						Skírnir                                    Ritfregnir                                           205

Þú varst sem blóm í vorsins aldingarði,

er vex í leynd við troðinn götustig,

og augnaráð þitt auðmjúkt, þögult starði,

þótt aðrar jurtir litu  stórt á sig.

En blómskrúð þitt er fölnað, fyrr en varði,

og fátt er nú sem minnir enn á þig,

því yfir dundi helsins vetur harði, —

en horfin angan bylgjast kringum mig.

Sá horfni ilmur vekur aftur vor,

en varlega má stíga' í gengin spor,

þótt minning sé oft eina eign hins snauða.

Lífinu hæfir litur blóðsins rauða:

Þú lifðir og þú dóst með hljóðlátt þor, —

og sum blóm anga inndælast í dauða.

Þannig eru mörg ljóðin gerð. Þau geta hvorki verið lengri né

skemmri og engan veginn öðruvísi en þau eru, fagur og háleitur

skáldskapur og ekkert annað en skáldskapur. Eg ætla að spara mér

t>að verk að setja eitt kvæðið öðru hærra. Enginn, sem lætur sig

nokkru varða íslenzka ljóðlist, getur látið undir höfuð leggjast að

lesa kvæði Jakobs Jóh. Smára. Honum hefir oftast verið fyrir það

hrósað að ljóð hans væru fáguð og formfögur, en hinu má bæta

við, að þau eru ekki jafn auðlesin sem þau eru yfirlætislaus.

Jakob Jóh. Smári hefir spunnið sérstakan streng í skáldhörpu

Islands og skal eg ljúka máli mínu með hans eigin orðum:

Þín Ljóðaljóð sem steinar munu standa

í straumi lifs og róti margra braga.

Jón Magnússon.

SigurSur Nordal: Hrafnkatla (7. heftið af Studia Islandica, ís-

lenzk fræði). Mit einem Auszug auf Deutsch.

Nafnið Hrafnkatla er stytting á Hrafnkels saga, en um hana

'tjallar þessi ritgerð, sem er 84 bls. að lengd. Ætlun höf. með rit-

Serðinni er að stuðla að lausn mjög viðkvæms og þýðingarmikils

^eiluatriðis í forníslenzkri bókmenntasögu, hvort sagnfestu^ eða

°°kfestukenningin hafi meira til síns máls, þ. e. hvort sögurnar hafi

Verið alskapaðar á vörum þjóðarinnar og síðan ritaðar óbreyttar

e°a ritararnir hafi samið þær sjálfir og megi því með réttu kallast

hófundar þeirra. Inn í þetta fléttast ýmis önnur atriði, meðal ann-

ars söguleg sannindi sagnanna. Það liggui' í augum uppi, að sögur,

sem ritaðar eru 200—300 árum  eftir að atburðir þeirra  eiga að