Skírnir

						Skírnir                                    Ritfregnir                                           209

sinn eða forföður, ef hann kann nokkur skil á uppruna sínum. Víða

¦er vitnað til heimilda um menn, ævisagna eða annarra rita, og eyk-

ur það mjög gildi bókarinnar. Höf. hefir gert sér mikið far um að

grafa upp fæðingar-, giftingar- og dánardaga og ár manna þeirra,

er í bókinni getur. Er það bæði seinlegt verk og tíningssamt, en

bráðnauðsynlegt til að glöggva sig betur á ættliðunum. Þetta er

þó ekki nýtt á nálinni hjá höf., en tveggja atriða verður að geta,

þar sem hann er brautryðjandi. Hann hefir tekið upp nýja merk-

ingu, sem tvímælalaust hefir ýmsa kosti fram yfir allar eldri merk-

ingar, fyrst og fremst þann kost, að hver einstaklingur í niðjatal-

inu hefir sérstakt merki, þann annan, að í því merki eru falin merki

allra forfeðra einstaklingsins aftur til þess, sem frá er rakið. Af

eldri merkingum er Guðna Jónssonar bezt í Bergsætt, en sumar

hinar eldri eru afbragðs gestaþraut. Eg hefi orðið þess var, að

sumum finnst erfitt að átta sig á þessari nýju merkingu, en svo er

Tim margar aðrar nýjungar, og mun úr því rætast, er frá líður,

enda er málið mjög einfalt, ef menn lesa greinargerðina á 7.—8.

í)ls. Eini verulegi ókostur þessarar merkingar er sá, að hún krefst

sérstaklega nákvæms prófarkalesturs, og þvi miður hefir ekki tek-

izt að forðast allar villur í þessu hefti, sem út er komið, en ekki

¦eru þær villui þó þungvægar. — Hitt atriðið er það, að þessu hefti

íylgja 108 myndir af ýmsum mönnum af Vikingslækjarætt og

tengdamönnum þeirra. Er það stórmerkileg nýjung, sem getur orð-

ið mannerfðafræðingum gagnmerk heimild síðar meir, ef sú vís-

indagrein nær þroska hér á landi. Hér geymast myndirnar, en ljós-

ínyndir f ölna og glatast með tímanum. Vil ég því skora á sem flesta

niðja Bjarna Halldórssonar að senda höf. myndir af sér og for-

feðrum sínum, ef þær eru til. Mun hann láta þær koma í síðari heft-

um. Jafnframt verð ég þó að geta eins galla í þessu sambandi. Við

myndirnar hefði þurft að standa merki það, er mennirnir, sem

nryndirnar eru af, hafa í bókinni eða þá blaðsíðutal. Án þess verð-

Tir að fletta allri bókinni til þess að finna, hvar þessir menn eiga

heima í niðjatalinu. Úr þessum galla þarf að bæta síðar, enda er

hað vel hægt með einhverju móti. Auðvitað má benda á fleiri mis-

smíðar, nokkrar prentvillur og miður réttar ættfærslur, en það er

tarflaust að tína það til hér. Hins vegar ættu allir, sem finna eða

tykjast finna einhverjar skekkjur, að skýra höf. frá þeim, og mun

hann athuga þær allar og láta leiðréttingar fylgja bókinni síðast,

«f henni verður allri komið út, en til þess þurfa sem flestir menn

af Víkingslækjarætt að ljá útgáfunni stuðning sinn, m. a. með

íví að kaupa bókina. Tvenns verð ég enn að geta, sem betur mætti

fara. í sumum elztu kirkjubókunum, frá 18. öld, er ekki getið fæð-

ingar- og dánardaga, heldur aðeins skírnar- og greftrunardaga. Þar

sem svo hagar til, eru þeir þó teknir sem fæðingar- og dánardagar í

ttiðjatalinu,  eins   og  höf.   segir  sjálfur  í  formálanum.   Venjulega

14